Een jaar werken op Sítio Shalom

vrijwilligerservaringen

Op 9 september 1995 trouwden we en twee weken later stapten we op het vliegtuig om voor 1 jaar vrijwillig met straatkinderen te gaan werken in Brazilië. Onze trouwtekst was: "Want God heeft ons niet gegeven een geest van lafhartigheid, maar van kracht, van liefde en bezonnenheid...", (2 Timoteüs 1:7). Met o.a. deze bagage vlogen we naar het onbekende...

We voelden ons al snel thuis op de Sítio, al was de taal de eerste maanden soms wel een probleem. Toch leerden we het portugees snel, want je hoorde niet anders.

Iedereen op de Sítio heeft zo zijn eigen taken. Zowel de kinderen in het kinderhuis, als het team met de kinderen buitenshuis. Omdat alle kinderen één dagdeel naar school gaan, hebben ze de rest van de dag ook een programma op de Sitio. In het kinderhuis moet ieder kind een week lang bijvoorbeeld de woonkamer schoonmaken of de vaat wassen. Het programma buitenshuis is bijvoorbeeld iedere dag naar het kippenhok om o.a. eieren te halen, de koe melken, brood bakken, naar de markt gaan om de groenten te verkopen en werken in de tuin.

Carolus werkte in de tuin. Zaaien, planten, water geven en de groenten verkopen op de markt in Pequeri. Dit werd dan met een aantal kinderen gedaan. Ook moest hij vaak voor klusjes met de auto op stap. Zelf werkte ik iedere avond in één van de kinderhuizen, omdat Helene en Rosanne (twee groepsleidsters) 's avonds naar school gingen. Als Paul, Helene of Rosanne een paar dagen vakantie hadden, vielen Carolus of ik in en namen we de taken van hen over. Ook deed ik allerlei activiteiten met de kinderen, dat gebeurde in verschillende groepjes. Dit was knutselen, borduren, Engelse les, en sport en spel. Al snel kwam ik erachter dat bepaalde kinderen bijvoorbeeld niet eens de kleuren kenden, dus zijn Janine (de vrouw van Robert, die afgestudeerd is als psychologe) en ik specifieker te werk gegaan. Het was erg leuk om de kinderen bepaalde basisbegrippen en algemene kennis bij te brengen. Ook ging ik mee met de kinderen naar de tandarts, dokter of naar het ziekenhuis. Verder werd er véél gesport en muziek gemaakt, want ritme hebben die Brazilianen wel!!

Door het jaar heen hebben we veel mensen ontmoet, die de Sítio bezocht hebben. Zo zijn o.a. de moeder van Robert, de ouders van Paul, en een hand vol andere vrijwillig(st)ers op bezoek geweest om Robert en Janine te helpen. In juli 1996 kwam er een groep Nederlandse jongeren van de stichting 'World Servants' om in twee weken tijd het vierde woonhuis te bouwen. Kort geleden zijn Marije en Barbara teruggekeerd (naar Nederland), die een half jaar werkzaam zijn geweest bij REMER. En op 18 maart j.l. is Matthijs Vroom voor een jaar naar de Sitio gegaan. Wij wensen hem een vruchtbaar en gezegend jaar toe.

Op 8 juni 1996 was er in Giessenburg een rommelmarkt georganiseerd om voor de Sítio een klein busje bij elkaar te sparen. Het is ongelooflijk hoe de vele vrijwilligers van de Gereformeerde kerk zich hebben ingezet om 'ons' project te steunen. Daar ik zelf ook actief in het jeugdwerk in de Gereformeerde kerk ben, was het heel leuk om het eens een keer van de andere kant in Brazilië mee te maken. Robert heeft van de opbrengst een busje gekocht. Iedereen op de Sítio is hier erg blij mee. Dus als je in je woonplaats nog een actie wil organiseren en je hebt nog geen project, steun dan het project van Robert Smits in Brazilië, zodat er nog meer straatkinderen een thuis krijgen. Neem gewoon contact op met de stichting 'Help mij leven'.

Een jaar Brazilië. De tijd is omgevlogen. Het is voor ons een jaar geweest waarin we veel geleerd hebben en ook geestelijk een stuk rijker zijn geworden. Veel mensen in Nederland denken dat ze recht hebben op alles wat men heeft. Maar in principe hebben we nergens recht op, laten we gewoon dankbaar en tevreden zijn met wat we hebben, dat is echt voldoende. Dan mogen we gelukkige mensen zijn. Laten we beseffen mogen dat wat we ook doen, dat niet alleen hoeven te doen, maar dat onze Schepper met ons mee gaat.

Iedereen van de Sitio willen wij bedanken voor hun medewerking en geduld voor ons het afgelopen jaar. Wij zullen jullie nooit vergeten!!

Carolus en Liesbeth Yzerman-van den Dool