Reisverslag van een bezoek aan REMER (3 maart 2009)
Na een mooie rit van 2½ uur komen we (groep van 5 mensen) aan in Rio de Janeiro. Aan de Rua America kunnen we slapen. De Rua America ligt dichtbij het centrum. Hier ligt het eerste huis van REMER. De wijk is niet echt veilig.
Onze missie van deze reis was om het werk te bekijken van REMER. Om te zien hoe belangrijk het is om voor deze kinderen op te komen voor een beter bestaan. We bezoeken het inloophuis Casa Betânia, het doorgangshuis 'Nieuwe Hoop' en het schooltje in Pedra Lisa. Overal zijn groepsleiders druk bezig om alles in goede banen te leiden. Het is een prachtig gezicht en het geeft een goed gevoel dat deze huizen er zijn. Makkelijk is het niet als je hoort hoe de kinderen in huis Nieuwe Hoop met elkaar om aan. Normen en waarden zijn soms heel ver te zoeken. Het zijn immers straatkinderen en zij hebben moeten vechten voor hun bestaan. Dat is er niet zomaar uit.
Aan de overkant van het huis ligt een favela. Toen wij daarvan een foto maakten werd Robert boos, dit moesten we absoluut niet doen! De drugdealers willen beslist niet dat er foto's gemaakt worden. Als zij de flits zien, komen ze gelijk aan de deur om het fototoestel in te nemen. Gelukkig is dit nu niet gebeurd.
In deze dagen zijn we drie favela's in geweest. Wat je daar ziet is niet te beschrijven, en foto's mogen er natuurlijk niet gemaakt worden. We kregen instructies van Robert: "Blijf bij elkaar, vrouwen in het midden, niet reageren en blijf gewoon kalm." Maar hoe blijf je kalm bij zo veel indrukken? Ik kreeg het er zo moeilijk mee dat ik niet verder wilde naar de volgende favela. De drukte, jongens op motoren in smalle straatjes (drugsdealers), kinderen met wapens, je wordt er niet vrolijk van. Marlies kreeg tranen in haar ogen. Matty zei niet veel en bleef kalm, maar ook dat zegt veel. Marlies zei op een gegeven moment: "Ik ga door, hiervoor ben ik gekomen, en als ik hier uit kom dan weet ik dat er een God bestaat". We gingen door. Wat we toen zagen in de volgende favela was zoals wij het zeiden 'de hel op aarde'. De ingang was gebarricadeerd met puin tegen de politie. Door een smalle gang met druk schreeuwende mannen (drugsverkoop) en harde muziek. Het was moeilijk bij elkaar te blijven. Er was geen groen, alleen maar grauw, zwart, vuilnis en overal lamlendige, lege mannen, vrouwen en kinderen aan de crack. Zoveel kinderen, maar geen leven, alleen doffe ellende. Hier is niemand veilig.
Door nauwe straatjes, vochtige en stinkende houten muren, bezochten we een 'huisje' van een gezin. Een huisje mag je het niet noemen. Alles vochtig, twee kamers voor negen mensen. Hygiëne bestaat er niet. Geen omgeving waar je kinderen wilt laten opgroeien en geen plek waar kinderen de verleiding van het straatleven makkelijk kunnen weerstaan. Voor dit huisje wordt door REMER gelukkig een nieuw dak geregeld.
's Avonds gingen we broodjes en limonade uitdelen. Ook hier word je stil van. De kinderen leven onder een viaduct. Allemaal verslaafd aan lijm en terpentine. Een zwanger meisje van amper 14 jaar en twee kleine knulletjes van nog geen 7 jaar! Veel kleine kinderen. In een kring houden we de handen vast en gaan met elkaar zingen. "Mijn hart is goed". Ontroerend en mooi. We hopen dat deze kinderen ooit kiezen om van de straat te gaan. Als ze daar voor kiezen, wat heel moeilijk is omdat ze daarmee de vrijheid en hun vrienden achterlaten, dan zijn dat in onze ogen 'helden'.
Cora Smits en Marlies van Veen