brieven

Weer even in Nederland (december 2007)
Ik ben weer op bezoek in Nederland om te vertellen wat er allemaal in Brazilië gebeurt, maar vooral om financiën te verzamelen om het werk van REMER en SPARTA draaiende te houden. Dit is hard nodig. Ik schrijf deze brief in het huis van mijn moeder in Grou. Zij is wellicht één van de trouwste en meest enthousiaste donateurs van het werk. Je hoeft maar aan te bellen en je krijgt een nieuwsbrief van ‘Help mij leven’ in je handen. Vlak voor een geweldig pannenkoekfeest in Grou kwam ik bij haar thuis en trof haar doodziek aan. Zij lag daar in haar eentje met een nierbekkenontsteking. Ineens besefte ik dat ik na 23 jaar Brazilië eindelijk iets voor haar kon doen. Al ben ik geen goede verpleger natuurlijk, maar ik was er wel voor haar. De kostbare tijd voor het werk hier in Nederland werd even opgeschoven om aandacht te geven aan een medemens: in dit geval aan mijn geliefde moeder. Daar heb ik weer van kunnen leren.
Wat is er gebeurd bij SPARTA en REMER? ... lees meer

15-jarig bestaan Sítio Shalom (oktober 2007)
Eind juli hebben wij bezoek gehad van vrijwilligers/sters uit Gouda, Moordrecht en Reewijk. Het waren weer zeer goede weken waarin de medewerkers van REMER gemotiveerd werden door hun enthousiasme, wilskracht en liefde. In Rio werd een houten huis met een lekkend dak afgebroken om een steviger stenen huis te bouwen en op de sítio werd een mooie speelzaal gebouwd die inmiddels zo goed als af is. De kinderen (en volwassenen) hebben altijd moeite met het afscheid nemen, zo veel indruk maakt het iedere keer weer!
Tijdens hun aanwezigheid hebben wij met z’n allen het 15-jarig bestaan van Sítio Shalom gevierd. Het feest zou eerder op een grootse manier gevierd worden met meer mensen, maar dit jaar was daar geen geld voor. Gelukkig werd het uiteindelijk voor de kinderen een nog mooier feest dan normaal. Vrijdagavond waren er toneel, kampvuur, dans en een barbecue (dankzij één van onze 15 koeien). Op zaterdag waren er kerken uit de buurt die dansgroepen en clowns meenamen voor de kinderen. ... lees meer

Opening nieuwe opvanghuis (juni 2007)
Daarna knipten de jongste twee kinderen van het nieuwe huis het lint door, de kinderen stoven door de huiskamer meteen naar boven om hun slaapkamer te bewonderen en deze weer aan de anderen te laten zien. Wat waren zij trots op hun nieuwe huis! In dit huis kunnen 10 kinderen 6 maanden wonen totdat wij onderdak bij hun familie hebben gevonden. Is er helemaal niets voor hen, dan kunnen zij eventueel naar de Sítio Shalom. Het was voor ons allemaal een heel emotionele middag, eindelijk onze eigen Nova Esperança, een huis met de passende naam Nieuwe Hoop. ... lees meer

Familie hebben (april 2007)
Na de dood van zijn moeder wist hij niets over zijn familie. Laatst was hij hier een week op vakantie en toen vertelde hij mij dat hij twee weken daarvoor voor het eerst zijn tante en nichten heeft ontmoet in de stad Campos. "Nu begrijp ik waarom mijn moeder daar is weggegaan, zij leven daar nu nog in grote armoede". Maar hij was ontzettend blij en trots dat hij hen had ontmoet. Hij was vooral op zoek naar een foto van zijn moeder. Hij had er geen. Vroeger zei hij altijd al: "Iedere avond denk ik nog steeds aan haar, maar ik ben vergeten hoe zij eruit ziet!" ... lees meer

Nieuw opvanghuis (december 2006)
We hebben eindelijk een waanzinnig mooi huis gevonden in de wijk ‘Engenho Novo’. Het huis heeft vier verdiepingen met verschillende ruimtes waar 12 kinderen opgevangen kunnen worden. Zij kunnen daar tenminste 6 maanden verblijven. Het technisch team heeft dan de tijd om een andere opvang voor de kinderen te zoeken. In samenwerking met de kinderbescherming proberen wij dan een thuis voor hen te zoeken bij eigen familie, in een ander opvanghuis of op de Sítio. ... lees meer

Gilson op het podium (september 2006)
Gilson(24) zei het heel mooi op het podium van het jaarfeest: "Als jullie een straatkind zien en weer eens denken: daar is niets aan te doen, denk dan aan mij, Gilson, de man die dankzij God en REMER nu in het leger werkt, een familie onderhoudt en zendeling van zijn kerk is!!" ... lees meer

De studieklas in Pedra Lisa (juni 2006)
Geweldig was het om op de bijeenkomst van de studieklas van verschillende ouders te horen, dat behalve betere schoolresultaten, hun kinderen veranderd waren. Meer verantwoordelijk, gehoorzamer, en vooral rustiger. Tijdens een feest dat door Sparta werd georganiseerd en waar de kinderen als studieklas dansten, sprak ik met de gymleraar. Deze was in 1998 in Pedra Lisa met sport begonnen. Hij vertelde dat de kinderen elk probleem oplosten door te vechten, stenen te gooien en de drugsbende er bij te halen. Nu, zegt hij, komt er een nieuwe generatie op die totaal anders met problemen om gaat. ... lees meer

Leger valt krottenwijken binnen (maart 2006)
Op 2 maart dringen meer dan 10 bandieten in Rio een legerkazerne binnen, ze mishandelen enige soldaten en stelen 11 wapens. De drugsbendes in de favela's van Rio hebben vaak dezelfde wapens als het leger (AR-15, AK 47,FAL, etc..); meestal worden deze wapens ontvreemd van het leger. De verdachten zouden afkomstig zijn uit het drugskartel 'Comando Vermelho'. Het leger, dat al geruime tijd de drugskartels in de favela's in de gaten hield, nam een opzienbarend besluit. Vanaf 4 maart zijn twaalf favela's afgesloten en daarna trokken soldaten de wijken in, op zoek naar de gestolen wapens. ... lees meer

Daniël, een jongetje uit de krottenwijk - Rotterdam (december 2005)
Op het moment dat ik deze brief zit te schrijven en vele mensen hier in Nederland zich druk maken om een dode mus bij Domino D-day 2005 in Leeuwarden, dwalen mijn gedachten af naar Daniël, over wie ik iets schreef in mijn laatste brief.
Daniël is een klein dik jongetje van 13 jaar. Hij is geboren in één van de 750 krottenwijken van de stad Rio. Zijn opa kwam uit het noorden van Brazilië naar Rio, in de hoop een betere toekomst tegemoet te gaan en vaak vertelde hij hoe vredig het vroeger geweest was in de wijk. Ja, armoede was er wel geweest. Totdat in de jaren tachtig de drugkartels opkwamen, toen was het gedaan met de vrede. ... lees meer

Studielokaal in favela geopend - Rio de Janeiro (oktober 2005)
In de favela Pedra Lisa heeft Sportclub Sparta een studieklas geopend. Met financiële steun uit Nederland is een educatief plan uitgewerkt en is er voor de lessen een klein huisje gekocht.
Dinsdag 4 oktober is deze verdieping geopend als huiswerkklas. Voordat het huis werd aangekocht, heeft Sparta in de wijk een enquête gehouden met de vraag wat men van Sparta wenste om naast sport aan de kinderen aan te bieden. 62% van de bewoners vroeg om bijlessen. Wekelijks krijgen ongeveer 100 jongens en meisjes voortaan van twee leraressen bijles die ze helpen om aan het eind van het jaar over gaan naar de volgende klas ... lees meer

Brief van Walter en Janetta - Pequeri (juli 2005)
U bent gewend dat deze brief wordt geschreven door Robert. Deze keer wordt de brief echter geschreven door de vrijwilligers Walter en Janetta, die sinds twee jaar op de Sítio werken. Robert heeft het de laatste tijd enorm druk gehad. Hij werkt eigelijk al jaren full time zonder zichzelf de tijd te geven om uit te blazen. Robert heeft nu tijdelijk een stapje terug gedaan om de accu weer op te laden. Dat was een mooie gelegenheid om ons over het werk in Brazilië te laten vertellen. ... lees meer

Op straat - Rio de Janeiro (maart 2005)
Deze week kregen wij het vreselijke bericht: "Rafael is met 2 kogels om het leven gebracht!" Wie was Rafael?
Rafael leefde een aantal jaren op straat en woonde in verschillende opvanghuizen. Via het straatwerk van REMER kwam hij op de Sítio Shalom terecht. Daar verbleef hij 5 maanden en voor het eerst voelde hij zich weer op zijn plek: hij had een thuis gevonden. Zijn overgangspapieren van Rio de Janeiro naar Pequeri werden echter door de kinderrechter van Rio afgekeurd, er werd geopperd dat hij in een favela van Rio een moeder zou hebben: die moest voor hem zorgen en hij mocht niet naar een kindertehuis. Wij hebben betoogd dat het karakter van Rafael en de omstandigheden waaronder zijn moeder, broertjes en zussen in de favela moeten leven, het niet mogelijk maken daar een goed thuis te bieden. Er werd niet naar ons geluisterd, hij moest weer terug naar Rio. Huilend nam hij afscheid van iedereen op de boerderij met de woorden dat hij terug zou komen. ... lees meer

Casa Bethânia - Rio de Janeiro (december 2004)
"Mag ik hier wonen?" vroeg Alvaro (13), "Wat een grote televisie, en doet die het ook?" riep Dario (9), "Ik ga nooit meer drugs gebruiken", vertelde Marcio (17), en Ronaldinho(12) zocht meteen zijn bed uit en stamelde "Mag ik hier echt blijven"."Ja hoor!"
Op 9 november werd het nieuwe huis geopend. Het was natuurlijk een groot feest. Vele mensen van verschillende organisaties waren aanwezig, er was bezoek van een Nederlands echtpaar dat ons al jaren steunt, verder natuurlijk vrijwilligers, werknemers en ex-straatkinderen van REMER. Het hoogtepunt was het symbolisch doorknippen van het lint door de kinderen als officiële opening van het huis. Omdat alles heel nieuw is: een nieuw huis, een nieuw team, een nieuwe omgeving, hebben wij besloten om de eerste 2 maanden hooguit 6 kinderen op te nemen om de zaak goed op te bouwen. Na januari kunnen er dan 10 kinderen wonen. ... meer

Casa Nova Esperança - Rio de Janeiro (september 2004)
Elke ochtend in het huis is er hetzelfde ritueel: het behandelen van wonden van kinderen, vaak toegebracht door politie of bandieten. Op een ochtend was het anders: "ome Nando, tante Elena, William(14) is gisteravond vermoord op het plein, politie in burger kwam, drukte hem op de grond en schoot tweemaal door zijn hoofd, hij lag in een plas bloed en de politie heeft hem meegenomen" riepen zij door elkaar heen. Elena heeft navraag gedaan in het algemeen lijkenhuis, maar Niets! Nu komt het wel vaker voor dat lichamen verbrand worden of begraven, en dat wij nooit meer iets vernemen. Maar wie komt er ineens een aantal weken later zomaar het huis binnenstappen? William! Hij vertelde ons dat de politie hem meenam in de auto om het karwei elders af te maken. Wonderbaarlijk genoeg was hij nog in leven. Op een gegeven moment toen de twee mannen in een bar iets dronken, kon hij ontsnappen. ... meer

Sportclub Sparta - Rio de Janeiro (juni 2004)
Pedro, Pelé en Petróleo (de 3 P's) zijn de voortrekkers van de club. Pedro en Pelé als vrijwilligers, en Petróleo als betaalde gymleraar. Zij zijn iedere avond en de gehele zaterdag en zondag in de weer om activiteiten te organiseren voor de jeugd van de krottenwijk 'Morro da Providência'. De laatste 4 jaar staan zij altijd klaar, dag in dag uit, zonder te mopperen. En iedere keer als ik daar op donderdagavond ben, tussen het lawaai van de voetballende jeugd, opperen zij weer nieuwe plannen en ideeën. Pedro droomt er al jaren van om computerles te geven, maar dat kost veel geld. Nu heeft hij in samenwerking met een bedrijf het idee om van oud papier kunst te maken. Iedere leerling krijgt van het bedrijf een half minimum salaris. Zo kunnen er 10 leerlingen van start. ... meer

Straatwerk - Rio de Janeiro (maart 2004)
"Tante Andreia, kijk wat de politie met ons heeft gedaan", riep de dertienjarige Osvaldo de om 23.00 uur aangekomen straatwerkers van REMER toe. De kinderen en pubers, die voor een grote bank dicht bij het plein Central leven, waren een uur voordat Crezio en Andreia met broodjes aankwamen omsingeld door verschillende agenten. Ze werden beschuldigd van diefstal en er werd minutenlang met knuppels op hen ingeslagen. Bloedend probeerden enkelen van hen te vluchten, maar ze werden hardhandig weer in de kring gegooid. Vele kinderen waren gewond en moesten behandeld worden. Behalve de schade aan hun lichaam, was de grootste schade emotioneel. Zij vinden het bijna normaal dat zij geslagen en gemarteld worden, dat hoort erbij en wie doet wat tegen de politie? Niet voor niets zijn de drugsdealers voor hen helden die de politie met geweren en granaten tegemoet treden. Zij zijn toch maar straatkinderen.......... Het valt niet mee om hen te vertellen dat zij schepselen van God zijn, en dat er wel mensen zijn die van hen houden. ... meer

Casa Nova Esperança - Rio de Janeiro (december 2003)
De grootste frustratie van de werkers is dat het huis om 17.00 uur dicht gaat. Het is een lang proces voordat de kinderen een wil ontwikkelen om de straat te verlaten. Maar soms zijn er kinderen die niet terug willen naar de straat, en vaak door overvolle opvanghuizen van de gemeente, moeten zij dat wel. Op die manier verliezen wij regelmatig kinderen. Daarom ben ik zo ontzettend blij jullie mede te kunnen delen dat wij begin november een huis hebben gekocht in het centrum van Rio (vlak bij het te bouwen sportcomplex ). In maart 2004 hopen wij dit huis te openen voor 12 kinderen (8 jongens en 4 meisjes) die via Huis Nieuwe Hoop de straat willen verlaten. Hier kunnen zij 24 uur per dag wonen, en dat gedurende 6 maanden, zodat er steeds weer nieuwe plaatsen vrij komen. Een groot team gaat in die zes maanden werken om de kinderen bij hun familie terug te plaatsen, of een opvanghuis te zoeken, lukt dat niet dan kunnen enkelen van hen naar de woonboerderij Shalom in Pequeri. ... meer