Beste vrienden,
Tien dagen geleden zat ik in de Rua da América op ons kantoor. Buiten probeerden drie pantserauto’s en 200 politieagenten de krottenwijk binnen te dringen. Uren lang werd er geschoten. Vele handgranaten werden er door de drugsdealers naar de politieagenten gegooid. Het lukte de politie niet de wijk te bezetten. Maar er heerste dood en angst!!!
Nu schrijf ik deze brief in een koud Nederland, waar ik omringd word door harten die gevoelig zijn, oren die luisteren, monden die mij motiveren, handen en voeten die werken om kinderen daar in Brazilië een kans te geven, om hen te redden uit die stille vuile oorlog die maar nooit ophoudt.
Sparta - Rio de Janeiro
Sibelle van acht jaar oud liep op mij af toen ik bij het schooltje in Pedra Lisa kwam: "Oom, weet u dat er gisteren twee jonge dieven zijn opgepakt? De drugsdealers dreven hen de wijk door en voor de ogen van spelende kinderen werden zij gemarteld en daarna levend verbrand". Sibelle vertelde dit vreselijke verhaal zonder blikken of blozen en ging daarna verder met het spelen met haar pop. Ik wist niets te zeggen en gaf haar alleen maar een hele grote lange omhelzing, merendeels om mijn schrik te verbergen.
Het succes van het schooltje in Pedra Lisa waar 110 kinderen bijlessen krijgen, heeft zo veel goede resultaten dat wij gevraagd zijn door een plaatselijke kerk in een andere gewelddadige krottenwijk om daar ook bijlessen te geven. Wij gaan hiermee in 2009 beginnen voor 80 kinderen, om daarna, als het goed gaat, de groep uit te breiden naar 200 kinderen. De kerk heeft veel ruimte in tegenstelling tot het schooltje van Sparta in Pedra Lisa. Gelukkig heeft een lezer van de nieuwsbrief aan mijn oproep om het schooltje te kunnen uitbreiden, gehoor gegeven zodat er volgend jaar een etage kan worden bijgebouwd en daar computerlessen kunnen worden gegeven.
Bruno is bij Sparta begonnen met judolessen. Na veel goede resultaten is hij naar een andere club gegaan waar hij in zijn klasse (13 jaar) Braziliaans kampioen is geworden. Hij gaat nu half december naar Mexico City waar de Panamerikaanse spelen worden gehouden. Wij leven natuurlijk allemaal ontzettend mee. Op de judoschool waar hij nu zit kunnen alle jongens van REMER gratis terecht.
Tja, januari komt er weer aan... het hoogtepunt van het jaar! Het vakantiekamp, hoog in de bergen, in de prachtige natuur, staat weer voor de deur. 300 kinderen uit de wijk zijn dan een week weg van het geweld, waar zij helemaal zichzelf kunnen zijn. Een week om NOOIT meer te vergeten!!!
REMER - Rio de Janeiro
Straatwerk REMER - Rio de Janeiro
Het straatteam gaat samen met de plaatselijke kerk naar het plein in de wijk Manguinhos. Daar zoeken zij contact met kinderen die verslaafd zijn aan crack. De afgelopen twee maanden hebben zij contact gehad met 210 kinderen tot 16 jaar. De harddrug crack (verhitte en gerookte cocaïne) gebruiken zij net zo lang tot zij uitgeput zijn. De beste tijd om hen te benaderen is omstreeks 10.00 in de ochtend, als ze net wakker worden. Ze zijn dan werkelijk uitgehongerd omdat zij tijdens het crackgebruik niets eten. In de afgelopen tijd hebben wij elf kinderen doorverwezen naar de kinderbescherming. Carol was er één van. Zij is acht jaar. Haar vader is vermoord door de drugsbende en haar moeder (die verslaafd is) mishandelde haar veel. Samen met een vriendje is zij op straat terechtgekomen. Vrij snel werden ze, opgedreven door de politie, verjaagd naar de krottenwijk Manguinhos. Ze gebruikten al terpentine op straat en in de krottenwijk sloten zij zich aan bij de honderden kleine crackgebuikers. Om de drugs te kopen knapte zij allerlei karweitjes op voor de plaatselijks drugsbende. Dit duurde gelukkig ‘maar’ twee maanden, totdat zij de straatwerkers van REMER tegenkwam. Zij moest erg huilen omdat haar maag zoveel pijn deed. Carol is direct naar een ziekenpost gebracht en nu woont zij in een meisjeshuis in Rio.
Inloophuis (Casa Betânia)
‘Hallo, hallo! Wie is er verantwoordelijk voor het helpen van mijn zoon?’. Nando deed open. Hij was degene die de dertienjarige Davi uit een drugsbende had gehaald en hem in samenwerking met zijn tante (omdat wij zijn moeder niet konden vinden) naar zijn oma in het noorden van Brazilie hadden gestuurd. Nando kreeg een grote omhelzing van de dankbare moeder die door haar blijheid hem bijna in de lucht tilde.
Dit jaar hebben wij honderden kinderen over de vloer gehad die dit huis bezochten voor een broodmaaltijd, een douche, medicijnen en kleding. Het belangrijkste is natuurlijk om samen een oplossing te vinden en de straat vaarwel te zeggen, maar dat is niet gemakkelijk. De meesten zijn verslaafd aan drugs maar ook aan de straat die in hen zit!
In 2009 gaat er dagelijks een bestelbusje tussen Manguinhos en het inloophuis pendelen, zodat de crackkinderen ook iedere dag hier heen kunnen komen. Het huis zal dan de gehele dag open zijn en hen een warme maaltijd bieden. Crack kent geen lichamelijke maar vooral geestelijke verslaving. Daarom zal er een professioneel team aanwezig zijn met onder meer maatschappelijk werkers en een psychiater.
Opvanghuis (Casa Nova Esperança)
Er wonen nu tien kinderen in het opvanghuis. Omdat zij uit verschillende krottenwijken komen (met ieder een eigen plaatselijke drugsbende waar ze tegen opkijken) hebben zij onderling vaak ruzie. En dat is niet altijd gewoon een robbertje vechten, nee dat is soms een ruit inslaan om met die scherven iemands anders keel door te snijden. De twee groepsleiders moeten echt constant de boel in de gaten houden, en bij een ruzie komt het dan ook voor dat de werker zich bezeert. Behalve naar school gaan de kinderen daarom zoveel mogelijk naar activiteiten in de stad, zodat ze hun energie kwijt kunnen. In totaal hebben 39 kinderen in tien maanden van dit jaar hier gewoond. Van de 29 die zijn weggegaan zijn er drie in een familie opgenomen, acht in een ander tehuis en hielden 18 kinderen het niet vol. Ze zijn weer teruggegaan naar de straat. Dat is normaal in de eerste fase. Vaak komen zij daarna weer terug en blijven dan een langere tijd.
Ze is ontzettend enthousiast en heeft erg goed contact met de kinderen.
REMER - Minas Gerais
Woonboerderij (Sítio Shalom)
De twee nieuwkomers zijn Jonas en Rogerio (9 en 13 jaar). Hun moeder is zwakzinnig en hun stiefvader sloeg hen altijd bont en blauw. Ze waren altijd op de vlucht. Als ze werden opgepakt bracht de politie hen weer thuis en beloofde de vader dat alles koek en ei was. Maar in werkelijkheid kregen de twee steeds meer slaag. Op een gegeven moment zijn de twee jongens met grotere verwondingen door de kinderbescherming voorlopig bij ons geplaatst . Vooral de oudste was erg stil, maar gelukkig kreeg hij een goede band met onze psychologe. Ik zal jullie de vreselijke verhalen besparen die zij te horen kreeg over wat zich in dat "ouderlijk" huis afspeelde!!
Twee ouderen van 18 jaar wonen in de Republica op de boerderij en werken in het dorpje Pequeri waar zij ook de middelbare school afmaken. Patricia heeft de boerderij verlaten en woont nu bij haar tante. Haar afscheid werd groots gevierd, vooral omdat zij maar liefst tien jaar op de boerderij heeft gewoond en zij toch héél speciaal was.
Sinds 1994 hebben in totaal 157 kinderen op de Sítio Shalom gewoond. Van de 115 die er zijn weggegaan is er één dood, met dertien gaat het niet zo goed, MAAR..................met 101 gaat het WEL goed en dat is een prachtig resultaat waar wij met z’n allen erg trots op kunnen zijn. Voor Zuid-Amerikaanse begrippen is dat erg hoog!!!
Goed nieuws is verder dat er met kerst een groep uit Grou komt die zonnepanelen gaat aanleggen in de acht woonhuizen. Wat een prachtige energiebesparing zal dat zijn voor ons.
Er zijn minder activiteiten op de boerderij, omdat die activiteiten als sport, huiswerkbegeleiding, computerlessen, ballet, enzovoorts zich verplaatsen zich naar het dorpje Pequeri. Dit om steeds beter te integreren met de plaatselijke jeugd .
Het thema 'sexueel misbruik' is steeds meer een onderwerp waarover wordt gesproken en ook op de Sítio wordt er met het team en de kinderen hard aangewerkt om dit taboe te doorbreken.
verandering!
Studiehuis
Dit jaar waren er 12 bewoners, volgend jaar zullen er dat 15 zijn. Prachtig is het om te zien dat rijke leerlingen van de dure Granbery school goed omgaan met de jeugd van het studiehuis, zij komen op elkaars feestjes en staan voor elkaar klaar als het nodig is. Ik schreef dat de rector van deze school ook rector in Rio is geworden. Drie jongeren die nu in Rio wonen, krijgen een baan op de universiteit en gaan in februari een studie aan de universiteit volgen.
Rosani (15) wil advocate worden. Zij gaat af en toe mee met onze psychologe die wekelijks een bezoek brengt aan een harddrugsverslaafde vader met twee kleine kinderen (de moeder zit in de gevangenis). Rosani wil altijd mee en gaat dan met de kinderen spelen. Zij zegt: ‘Zoals ik eens ben geholpen kan ik nu iets terug doen’. Prachtig! Dat doet ons zo goed!!
Aan het eind van dit jaar kan ik u zeggen dat het allemaal niet meeviel. Vooral in Rio, in een wereld van geweld, is het moeilijk om gevoelig te blijven en je hoofd boven water te houden, maar het zijn de resultaten waardoor je gemotiveerd wordt om het vol te houden. Dankzij jullie is het mogelijk om dit werk te doen en hopelijk zelfs uit te breiden. Ik wil een ieder van jullie ONGELOFELIJK bedanken voor alle steun in welke vorm dan ook. In het bijzonder wil ik ook alle bestuursleden van de stichting 'Help mij Leven' bedanken, zij hebben allemaal een drukke baan en daarnaast zetten zij zich in met zoveel vrije uren voor de kinderen in Brazilië. Vrijwilligers/-sters met een gouden hart die altijd klaar staan. GEWELDIG!!
Ik wens jullie in de naam van alle kinderen en medewerkers van Sparta en REMER een fijne kerst en een gelukkig 2009 toe waarin God jullie rijkelijk mag zegenen!!
Met de allerbeste en vriendelijkste groeten,
Oetsia, Moises, Janine en Robert