Beste vrienden,
We namen met z’n allen deel aan de kerkdienst op de boerderij. Ineens kwamen er rookwolken uit huis 3! De ouderen renden de eetzaal uit om te kijken wat er aan de hand was. In één van de slaapkamers stond een kledingkast in brand, het vuur verspreidde zich snel. Met behulp van alle aanwezigen werd de brand gelukkig snel geblust. Wat bleek er gebeurd te zijn: Alvaro (een jongetje uit datzelfde huis) was kwaad en alvorens naar de kerk te gaan, liet hij een brandend papiertje achter. Alvaro had al eerder dit soort grappen uitgehaald.
Dit was acht jaar geleden. Door de jaren heen is hij ontzettend veranderd. Hij woont nu in een república (begeleid kamerwonen, red.) in Mar da Espanha, waar hij in een fabriek werkt. Hij heeft al geruime tijd verkering en trouwplannen, "maar eerst nog sparen" zegt hij daarna altijd. Gelukkig heeft hij al twee maal salarisverhoging gekregen. Het gaat goed met Alvaro.
Laatst zocht hij ons thuis op en stelde mij de volgende vraag: "Robert, ik weet niets over mijn familie. Jullie vertelden mij dat mijn moeder op straat vermoord is waar ik bij was. Ik wil zo graag mijn familie leren kennen. Waar zijn mijn vader, opa, oma, tante, enzovoorts?" Destijds hebben we geprobeerd familie op te sporen, maar hebben we niemand gevonden. Nu stelt hij zichzelf ten doel om zijn familie op te sporen.
Met Franklin was eigenlijk hetzelfde aan de hand. Na de dood van zijn moeder wist hij niets over zijn familie. Laatst was hij hier een week op vakantie en toen vertelde hij mij dat hij twee weken daarvoor voor het eerst zijn tante en nichten heeft ontmoet in de stad Campos. "Nu begrijp ik waarom mijn moeder daar is weggegaan, zij leven daar nu nog in grote armoede". Maar hij was ontzettend blij en trots dat hij hen had ontmoet. Hij was vooral op zoek naar een foto van zijn moeder. Hij had er geen. Vroeger zei hij altijd al: "Iedere avond denk ik nog steeds aan haar, maar ik ben vergeten hoe zij eruit ziet!"
De kinderen zien hun begeleiders/sters van de boerderij als ouders, maar het verlangen naar hun eigen familie blijft altijd, ook al was hun familie soms nog zo slecht voor hen.
Wat zijn de laatste berichten vanuit Brazilië?
Ik weet soms niet meer of het geweld in Rio nu toeneemt of dat de media er weer meer aandacht aan besteden. Hierbij de laatste feiten:
Een moeder en haar dochter moeten na een autoroof hun wagen verlaten, haastig probeert de moeder haar 6-jarig zoontje van de achterbank te halen, wat niet lukt. Hij wordt op gruwelijke wijze omgebracht. De daders hangen hem in zijn autoriem achter de auto en slepen hem zeven kilometer lang mee op hun tocht door de stad.
Een jongen van 16 jaar wordt met 3 anderen opgepakt.
Weer komt de vraag op of de leefdtijd waarop personen strafrechtelijk vervolgd kunnen worden, van 18 naar 16 jaar verlaagd moet worden. Jongeren die worden gestraft na een misdaad, komen in speciale jongereninternaten terecht, waar zij gemakkelijk uit kunnen ontvluchten. Uit de gegevens blijkt dat er ongeveer 3.000 gestrafte jongeren buiten de internaten rondlopen. Een ander probleem is dat in de internaten plaats is voor 650 jongeren, maar ze overvol zitten met meer dan 700 jongeren.
Er onstaan in sommige krottenwijken zogenaamde ‘milicias’. Dit is een groep gewapende lui, waaronder politieagenten, bewakers en brandweermensen die de drugsbende met geweld de wijk uitsturen. Zij eisen van de bevolking een maandelijks bedrag voor beveiliging.
Voor het eerst vraagt een gouverneur van Rio om hulp aan de regering. 1.500 speciale agenten komen vanuit de hoofdstad Brasilia naar Rio om de georganiseerde misdaad aan te pakken. Eén van de drie grote drugskartels wil in korte tijd 150 agenten vermoorden. Afgelopen week werden in één week twaalf agenten vermoord. In 2 maanden 35 agenten. Diezelfde agenten stormen de favela’s binnen om het vuur te openen op de drugsdealers. Veel onschuldige slachtoffers vallen: zij lopen of wonen er net tussen. In twee en een halve maand tijd zijn 700 mensen door kogels om het leven gekomen.
De gouverneur van Rio gaat deze week op bezoek naar Medellin (Colombia) om te bestuderen hoe het daar gelukt is om het geweld drastisch terug te brengen.
Sparta - Rio de Janeiro
Ik heb groot respect voor de werkers in het schooltje in Pedra Lisa. Iedere dag wagen zij zich door de gang met aan de ene kant de drugsbende en aan de andere kant een op ieder moment schietende, naar binnen komende politie.
Van het schooltje in Pedra Lisa is eind 2006 90% van de kinderen overgegaan naar de volgende klas. Problemen blijven het ruimte- en tijdgebrek voor de kinderen met grote leerachterstanden en -moeilijkheden. Wij hebben inmiddels het huisje naast de school gekocht om het werk te kunnen uitbreiden, maar we zijn nog op zoek naar het geld om dat te verbouwen en de leerkrachten te bekostigen.
Gelukkig was er in januari weer een vakantieweek voor bijna 200 kinderen van 6 tot 12 jaar uit Pedra Lisa. Weg van alle geweld hoog in de bergen en in de natuur. Ik kom elk jaar ook een dag meelopen en wat is het geweldig om hen zo te zien genieten. Dit alles was mogelijk dankzij een geweldige actie van de familie Vollebregt uit Bleiswijk, die zo met het project meeleeft! In de tweede week deden 135 jongeren in de leeftijd van 12 tot 15 jaar mee aan de vakantieweek In deze groep zaten ook Paul en de jongeren uit huize Betânia.
Momenteel is er een groot sporttoernooi gaande in sportclub Sparta. Dit gebeurt ’s avonds. Er zijn honderden kinderen bij betrokken. Ook de lessen in jiu-jitsi gaan door. Verder is Sparta in onderhandeling met de Gemeente Rio om jongelui een cursus te geven met daarop aansluitend de kans op een baan.
Straatwerk REMER - Rio de Janeiro
Wij hebben de laatste tijd best veel bezoek gehad uit Nederland. Wat mij steeds weer opvalt is dat de straatkinderen (vooral de meisjes) op het busstation het enorm fijn vinden om bezoek te ontvangen. Niemand die om hen geeft en dan komen er mensen van ver waar zij aan mogen hangen en knuffelen. Een enorm probleem is echter het foto’s maken. Niet omdat zij dat niet toestaan, want zij vragen er juist om, alleen gaat het dan enkele uren duren en verder honderden foto’s kosten, want een ieder wil a) alleen op de foto en b) met een vriend of vriendin,enzovoorts... Je ziet het plaatje voor je en dan heb je ook nog eens benauwde Brazilianen die komen waarschuwen dat dit heel gevaarlijk is, omdat die kinderen stelen!
Viviane is 12 jaar en met het HIV-virus geboren. Haar ouders zijn aan aids gestorven. Pas enkele jaren geleden werd het virus ontdekt. Haar familie wilde haar daarom niet meer opvangen en ze vluchtte de straat straat op. Daar werd zij ziek. Na bemiddeling van de straatwerkers van REMER werd zij ondergebracht in een meisjeshuis. Haar gezondheid is daar erg vooruitgegaan. Zij gelooft weer in een toekomst en dankt daar heel in het bijzonder God voor: "Hij heeft mij zo geholpen, ik droom ervan om anderen te helpen", vertelt zij met een brede glimlach.
Zoals ik eerder vertelde, is onze straatwerker Crezio er 6 maanden tussenuit. Op dit moment werkt Nando op straat. Hij doet dat ook met veel enthousiasme. Je merkt dat hij nog heel erg emotioneel is en vaak de tranen laat vloeien als kinderen terugvallen die hij eerder uit de put heeft uitgehaald. Een nog gevoelig hart in een soms erg onverschillige wereld!
Andreia (onze maatschappelijk werkster) vroeg mij om een familiebezoek te doen met mijn auto in één van de gevaarlijkste favela’s van Rio. En ja hoor, toen wij er midden in reden kwamen wij in een vuurgevecht tussen politie en drugsdealers terecht. Ik heb het meerdere keren meegemaakt maar dan te voet, zodat je snel een schuilplaats kunt vinden. Maar nu zaten wij in de auto. Andreia biddend en ik rijdend, niet wetend waar heen, maar weg van de kogels. Een uurtje daarna reden wij ongedeerd de wijk uit, maar achter ons ging het schieten door.
Het inloophuis
Door problemen met het opvanghuis wordt dit huis pas begin april geopend. Momenteel wordt het huis geheel opgeknapt. Dadelijk zal dit huis van maandag tot vrijdag iedere middag straatkinderen opvangen.
Het opvanghuis
Mijn laatste brief schreef ik vanuit Nederland. Wij verwachtten toen dat wij het huis officieel hadden kunnen kopen in december. Dit werd uitgesteld tot eind januari. Na de overdracht van het geld vertelde de eigenaar ineens dat zijn meubels pas na 26 dagen verhuisd konden worden. Na deze 26 dagen werden het er 40 en nu worden het er 60... In kleine letters onderaan het contract had hij daadwerkelijk recht op die 60 dagen, maar hij speelde het wel erg gemeen. Dat wil zeggen: eind maart krijgen wij de sleutel. Dan moet er nog het één en ander opgeknapt worden. Wij verwachten dan ook dat het huis ongeveer half april geopend zal worden.
Het opvanghuis heeft in 2006 71 kinderen opgevangen. Acht kinderen zijn weer terug naar familie. 17 kinderen zijn ondergebracht bij andere kinderwerken. Eén kind is naar de Sítio Shalom verhuisd.
39 kinderen zijn teruggegaan naar de straat. Meer dan de helft viel al terug na een halve dag; in de tweede helft van het jaar werd het team van het huis dan ook strenger wat de drempel betreft, omdat het een negatieve invloed had op de kinderen die er al woonden.
REMER - Minas Gerais
Uitzicht over Sítio Shalom
Momenteel wonen er 51 kinderen op de boerderij. Eind maart zal huis zes eindelijk opengaan. Dankzij de 'Casa support' actie vanuit Grou wordt dit huis gesponsord door het bedrijf van Sjirk. Eerst bestond het plan dat Paul en Shirley hier zouden gaan werken, maar zij besloten later om het opvanghuis in Rio op zich te nemen. Daarom zochten wij naar een andere goede groepsleider, liefst een man (wij hebben al zoveel groepsleidsters). Gelukkig heeft deze zich aangediend en hij werkt zich nu een maand in. Binnenkort hebben wij dus weer plaats voor nog eens acht kinderen.
Maandenlang hebben verschillende kinderen van de Sítio samen met kinderen van Pequeri gewerkt aan een theaterstuk. Wij hadden gezorgd voor een vrijwilligster die iedere week uit Juiz de Fora kwam en de Gemeente Pequeri betaalde de buskosten en de zaalhuur. In de decembermaand mochten de kinderen het theaterstuk verschillende keren opvoeren. Het was geweldig! Wat waren de ouders allemaal apetrots. Nu worden zij gevraagd om het stuk op te voeren in andere stadjes.
Groot nieuws is dat vijf jongeren van REMER twee weken geleden zijn gedoopt. Zij hebben er zelf voor gekozen om God aan te nemen als leidraad in hun leven. Voor de mensen van de boerderij is dat een heel feest. Ook onze zoon Moises besloot deze keuze te maken.
Het schooljaar is na het carnaval weer volop begonnen. Behalve de kinderen die in Pequeri naar school gaan, wonen momenteel negen jongeren in het studentenhuis in Juiz de Fora. Degenen die later verder willen studeren maken daar op een privéschool het lager en middelbaar onderwijs af.
Kort nieuws:
Adriana (coördinatrice van de Sítio Shalom) is bevallen van een dochter. Tijdens haar 5 maanden durend verlof wordt zij vervangen door Renata.
Wij hebben weer een enthousiaste Nederlandse vrijwilligster, Tabitha. Zij verzorgt sportactiviteiten en ze geeft Engels aan de kinderen.
Jairo was 15 toen hij bij ons kwam .Nu werkt hij als portier op de boerderij. Hij gaat binnenkort met een meisje uit Pequeri trouwen. Zij zullen hun feest vieren op de boerderij en daar ook voorlopig wonen. Jairo is erg populair onder de jongeren van de boerderij en geldt als een voorbeeld, dat wordt dus het feest van het jaar!
In juli komt de Gouda-groep naar Brazilië. Wij kijken daar nu al naar uit, wat zij hier zullen bouwen of opknappen blijft altijd op z’n Braziliaans weer afhankelijk van vele factoren .
Joyse vraagt aan Luiz in het Engels: "What time is it?" en hij antwoordt met een prachtige brede glimlach: "My name is Luiz".
Ik wil jullie allemaal in de naam van alle kinderen en medewerkers van SPARTA en REMER ongelofelijk bedanken voor alles wat jullie voor ons doen en betekenen. Jullie steun is zo ontzettend belangrijk.
Ik wens jullie dan ook Gods Zegen toe en vraag jullie te bidden voor alle kinderen in risicovolle situaties.
Met de allerbeste groeten,
Oetsia, Moises, Janine en Robert Smits