bericht uit Brazilië

Beste vrienden,

Laat ik gelijk maar met de deur in huis vallen: goed nieuws! Deze week hebben wij het bericht van de belastingdienst ontvangen dat wij bijna geen sociale lasten meer voor ons personeel hoeven af te dragen. Hier hebben wij jaren voor gevochten en eindelijk werpen onze inspanningen vruchten af. Dit scheelt ons elke maand veel geld.
In oktober komen er weer verkiezingen en twee staatsvertegenwoordigers (deputado federal) hebben REMER financiële ondersteuning beloofd voor het jaar 2007, zodra zij herkozen worden. Ook de Gemeentes Pequeri, Bicas en Juiz de Fora helpen steeds meer, zij het op kleinere schaal.

Sparta - Rio de Janeiro
De krottenwijk Morro da Providência is nu al 2 maanden door de politie bezet. Dat is een hele vreemde situatie: geen drugsdealers meer die met hun wapens de wijk onveilig maken, maar groepjes agenten die constant door de wijk sluipen en hun wapen op een ieder richten. De bewoners zijn verdeeld over de vraag onder wie zij zich nu angstiger voelen. De top van de bende zit nu in de gevangenis of is vermoord. Deze wijk was in het centrum nog één van de laatste die deel uit maakte van de misdaadorganisatie 'Rode Brigade'. De bewoners van de wijk zijn nu doodsbang dat de organisatie 'Derde Brigade' de Providência binnen zal vallen zodra het aantal agenten zal verminderen.

s Avonds zie je veel minder mensen op straat, de bars sluiten veel vroeger dan normaal. Ook het aantal kinderen dat Sparta bezoekt in de avonduren is aanzienlijk kleiner. Normale, gezonde ouders, die van hun kinderen houden, laten hen in de avonduren niet door de nauwe steegjes van de wijk lopen. Gek genoeg denken zij: vroeger stonden jongens van de drugsbende op wacht en als er een risico was dan waarschuwden zij een ieder, nu staat er niemand meer!
De studieklas in Pedra Lisa Met de studieklas in Pedra Lisa gaat het erg goed, de kinderen blijven enthousiast. Het hing er wel even om of wij voldoende financiële middelen zouden hebben om door te gaan. Ophouden zou echt een regelrechte ramp zijn geweest voor deze kinderen, niet alleen voor wat betreft de studie maar vooral voor wat betreft de aandacht die zij krijgen en waarvan zij zoveel leren. Gelukkig trouwen Marcel en Ellen in september in Bleiswijk. Ongeveer 100 kinderen uit Pedra Lisa krijgen als huwelijkscadeau de kans de bijlessen nóg een jaar te volgen.

Casa Nova Esperança REMER - Rio de Janeiro
Vorige keer schreef ik over het prachtige pand dat wij wilden kopen. We zijn maanden aan het lijntje gehouden door de eigenaar. Door allerlei problemen met erfgenamen gaat de koop uiteindelijk niet door. We hebben werkelijk alles afgezocht in het centrum, maar het is of te duur, of het is van de Gemeente, de Spoorwegen, de Metro, of de Staat. Die hebben er andere plannen mee, waarin een project met straatkinderen totaal niet past. Af en toe zijn wij teleurgesteld dat er zo weinig medewerking is, maar wij blijven naar de beste oplossing zoeken.

Straatwerk REMER - Rio de Janeiro
Straatkinderen zijn kinderen die hun huis verlaten en naar de straat gaan, eigenlijk alleen om om hulp te roepen.
"HELP MIJ, IK BEN HIER OMDAT IK VAN DE DRUGSBENDE MIJN WIJK MOEST VERLATEN, OMDAT MIJN STIEFVADER MIJ HET HUIS UIT SLOEG OF MIJ VERKRACHTTE, OMDAT IK NIEMAND HEB DIE OM MIJ GEEFT".

Crezio deelt drinken uit op straat En wat biedt de straat? Jongens en meisjes in dezelfde omstandigheden die allen verslaafd zijn aan de drugs. Een frappant voorbeeld kort geleden op het busstation Rodoviaria: aan de ene kant van een vieze rivier ligt het nette station met zijn reizigers die opgehaald en gebracht worden door familieleden en vrienden en aan de andere kant ligt het viaduct waaronder vele straatkinderen leven. Vaak komen de kinderen naar de andere kant van de rivier om rondom het station te bedelen (binnen mogen zij sowieso al niet komen). Een politieagent liep naar de kinderen toe en riep met luide stem: "Ga terug naar de andere kant, naar het viaduct, jullie horen hier niet!!!"

De luide stem van kinderen die om hulp roepen, wordt door Gemeente en Staat vaak genegeerd. De Gemeente maakt zich ervan af door de kinderen terug te verwijzen naar de donkere plekken waar niemand hen ziet. Crezio en Andrea zijn al jaren bezig om deze kinderen een hand te reiken, zoals Rodrigo die als dertienjarig jochie zijn moeder weer in de armen sloot na haar een jaar niet gezien te hebben. Vaak lukt het REMER wel om beide partijen te bewegen elkaar weer in de armen te sluiten. Het probleem is dat REMER de zaak vervolgens over moet geven aan justitie/de staat die de familie verder moet begeleiden. En dat is vaak de bottleneck, want niet ieder heeft de gave en de kracht om in de holen en gevaren van de krottenwijken te kruipen. Als de familie niet verder wordt begeleid komt het kind vaak na enige tijd weer op straat terecht. Na zoveel jaar is Crezio moe en hij heeft ons om drie maanden rust gevraagd; een invaller zal hem die drie maanden vervangen.

Casa Nova Esperança - Huize Nieuwe Hoop
Op dit moment zijn wij bezig met een pand naast Betânia om daar een groter huis van te maken, maar ook daar duiken al weer problemen op in verband met de juiste papieren. Waar wij over nadenken is Huize Nieuwe Hoop op wielen. Wat is dat nou? Een grote trailer met ingebouwde douche, doktersruimte, enz... Crezio rijdt op maandag naar de plekken waar straatkinderen leven, samen met bijvoorbeeld een maatschappelijk werkster, op dinsdag met een dokter, woensdag de psychologe enz... Deze bus zetten wij niet op de plek waar zij leven, maar enkele straten verderop, zodat zij daar wel iets voor moeten doen en hun drugs moeten achterlaten. Wij zijn dit project momenteel aan het maken.

Sítio Shalom REMER - Pequeri
Carlos’ ouders waren verslaafd aan drank. Op zesjarige leeftijd overleed zijn moeder, een jaar daarna zijn vader. Hij en zijn twee zussen werden naar een internaat gestuurd. Daar werd hij altijd getypeerd als het rebelse jochie, niets kon hij goed doen. Verschillende keren liep hij daar dan ook weg om kort daarna door de politie teruggebracht te worden. Er was geen ander familielid dat hem wilde opvangen. Op de dag dat Carlos 10 jaar werd, kreeg hij als cadeau een overplaatsing naar een ander opvanghuis in Juiz de Fora, gescheiden van wie hem zo dierbaar was: zijn jongere zusje Paula. In het andere opvanghuis waren ook veel problemen.

Om niet te veel energie te steken in Carlos, werd hij meestal gewoonweg genegeerd in de hoop dat hij op die manier wel bij zou draaien. Carlos wilde zijn zus en zusje zien, maar beide tehuizen vonden dat Carlos die ontmoeting door goed gedrag moest verdienen. Dit betekende dat hij hen maanden niet zag. Meestal liep hij weg om hen te kunnen zien en door te liften en veel te lopen kwam hij bij het andere tehuis in de andere stad. Daar wachtte hij totdat zij naar school gingen en op die manier had hij hen weer gezien of een woord met hen gewisseld. In de jaren dat hij in het laatste opvanghuis woonde was hij meer op straat dan in huis. Zijn gedrag werd steeds moeilijker, zodanig dat hij weg werd gestuurd.

De kinderrechter plaatste hem op veertienjarige leeftijd op de Sítio Shalom. Dat vonden wij goed, mits zijn zusje uit het andere tehuis ook bij ons geplaatst zou worden (zijn andere zus woonde inmiddels samen met een man). In januari van dit jaar kwam Carlos bij ons wonen, en Paula in februari. De eerste twee maanden waren erg moeilijk. Carlos, met zijn hoofd altijd hangend naar beneden, was erg stil, luisterde bijna nooit en kon gewoonweg niet geloven dat er mensen bestaan die het beste met hem voor hebben. Hij zei eens tegen de maatschappelijk werkster: "Jij verdient geld om hier te werken, waarom zou jij interesse in mij tonen?" Niet zo gek als blijkt dat in zeven jaar eerdere opvang er geen enkel rapport over hem bestaat. Door problemen op school liep Carlos al snel weer weg. Onze administratief werker vond hem langs de snelweg naar Juiz de Fora. Hij had in vier uur tientallen kilometers gelopen. Na een moeizame begintijd en individuele therapie gaat het steeds beter met hem. Hij is nog altijd erg op zichzelf, maar heeft een aantal goede vrienden op de Sítio, een fijn contact met zijn zusje en met de groepsleidster.

Hij houdt van voetbal en fietsen en wil carrière maken in het leger. Als er ruzie is, adviseert hij de jongere kinderen altijd om niet weg te lopen van de Sítio. Zijn hoofd hangt nog vaak naar beneden, maar als ik nu hem groet, dan verschijnt er een prachtige glimlach!!!

Op 12 augustus hadden wij ons jaarfeest. Wij dankten God voor 14 jaar Sítio Shalom. Er waren minder mensen dan voorgaande jaren omdat wij dit keer niet het traditionele voetbaltoernooi hadden. De 200 mensen die aanwezig waren, kwamen niet om voetbal te zien, maar voelden zich met elkaar verbonden in het werk van REMER.
Wat ook dit jaar weer geweldig was, was dat een groep van 15 mensen uit Grou aanwezig was. Bijna 20 dagen zijn zij op bezoek geweest bij REMER. De eerste week in Rio, waar zij het werk leerden kennen en in Pedra Lisa een betonnen vloer legden voor het studielokaal. Met hun hulp werd op het pleintje bij het huis een boom geplant , en een betonnen tafeltennistafel neergezet waar veel gebruik van wordt gemaakt. Op de boerderij werd huis 6 opgeknapt, het sportveld geverfd en een kerkje gebouwd. Boven op de berg is nu een rustige plaats waar groepsleiders en kinderen heen kunnen gaan voor gebed. Maatschappelijke en psychische begeleiding zijn heel belangrijk, maar wij mogen niet voorbij gaan aan de geestelijke ondersteuning.
Gilson op het podium Gilson(24) zei het heel mooi op het podium van het jaarfeest: "Als jullie een straatkind zien en weer eens denken: daar is niets aan te doen, denk dan aan mij, Gilson, de man die dankzij God en REMER nu in het leger werkt, een familie onderhoudt en zendeling van zijn kerk is!!"
Het was verder weer mooi om te zien hoe de Grou-groep een geweldig contact had met de kinderen. Wij hopen nog vele van zulke groepen te mogen ontvangen.

Kort nieuws van de Sítio: 1) Rosilene wordt binnenkort geadopteerd door een familie uit Pequeri, wij hopen dat nog enkele kinderen dit jaar dezelfde weg mogen volgen.
2) Gilmar uit het studentenhuis maakt polsbandjes en deze worden binnenkort verkocht op het drukbezochtste pleintje van Juiz de Fora.
3) Katia en Paula zitten in de muziekband van Pequeri (beiden spelen sax).
4) Alle jongeren van het studentenhuis dansen in de Christelijke hip-hop band Galera do Cristo in Juiz de Fora.
5) Velen weten dat wij in de andere vallei van de boerderij een apart bungalowparkje willen bouwen om op die manier geld te verdienen voor de boerderij. Op dit moment doet de Universiteit van Juiz de Fora een technisch onderzoek en een haalbaarheidsonderzoek. Dit hopen zij in 4 maanden af te ronden (november). Op basis van hun onderzoek zullen wij beslissen of wij daadwerkelijk stappen zullen ondernemen om het plan voort te zetten.

Op 9 september gaat Janine voor 11 dagen naar Montevideo (Uruguay). Zij is samen met 9 anderen uit geheel Brazilië gekozen door het programma Claves (ondersteund door Tear Fund) om kosteloos een cursus te volgen over preventie van sexueel misbruik van kinderen. Vanaf maart 2007, als de studie klaar is, kan zij deze cursussen doorgeven aan andere organisaties, om te beginnen natuurlijk met REMER en SPARTA. Vervelend genoeg wordt het voor Oetsia, Moises en mij 11 dagen macaroni eten (je weet wel van die goedkope zakjes in 3 minuten klaar.) Gisteren heb ik geleerd hoe ik de wasmachine moet gebruiken. Jullie zien dat haar cursus al de eerste vruchten afwerpt.

Ik wil jullie allemaal hartelijk danken voor welke steun in welke vorm dan ook en vragen om door te gaan met jullie steun. Blijf bidden voor de kinderen van REMER! Ik wens jullie allen Gods Zegen toe.

Oetsia, Moisés, Janine en Robert Smits