bericht uit Brazilië

Beste vrienden,

Brazilië is op dit moment in de ban van het WK voetbal. Alles is groen en geel versierd en de knie van Ronaldo is belangrijker dan welk ander nieuws dan ook.

Een paar weken geleden werd er weer eens flink geschoten en met granaten gegooid in de krottenwijk ‘Morro da Providência’. Paul en ik keken naar buiten en deze keer was er wel veel media dichtbij de krottenwijk. Ik ben naar buiten gegaan en hoorde dat de politie een gedeelte van de wijk hermetisch had afgesloten. Bewoners vertelden dat er doden waren gevallen, waaronder een jonge vrouw die in haar huis sliep. Een vrouw klampte mij vast en vroeg mij om de wijk in te gaan om haar zoon te zoeken. Als buitenlander zou ik meer kans maken. Via een omweg kwam ik de wijk in en liep langs verschillende politieagenten. Het was rustig. Midden in de wijk werd ik aangehouden. Ik vertelde wie ik was en wat ik deed. Eén van de agenten riep: hé blanke, wegwezen, rennen! De politie in Nederland is één ding, maar hier laten wij jou gewoon verdwijnen!’.

Ik was weerloos en liep de wijk uit. Beneden stonden tientallen reporters in kogelvrije vesten. Daar voelde ik mij weer veilig. Ik popelde om het voorval aan hen te vertellen maar bedacht dat ik misschien daarmee mijn eigen leven in gevaar zou brengen.
De omgekomen vrouw werd de volgende dag begraven. Zo gaat het jaar in en jaar uit. Wij hadden thuis ook groen-gele slingers opgehangen en natuurlijk de nederlandse vlag. Ik heb er een spandoek bij gehangen met de tekst: Wij wensen een ieder ‘groen-geel’ toe, niet alleen met het WK maar ook met de strijd tegen geweld, corruptie en sociale ongelijkheid!

Sparta - Rio de Janeiro
In de avonduren worden het voetbal en jiu-jitsu bij de club gegeven, omdat ‘Vila Olímpica’ alleen overdag open is. Vier mensen van Sparta werken als recreatieleiders bij dit complex en studeren nu lichamelijke opvoeding. Eén van de mannen is Jairo (24 jaar). Als klein ukkie voetbalde hij al bij Sparta, zijn moeder was prostituée en zijn vader drugsdealer. Jairo was meer op straat dan thuis. Elke avond was hij dan ook bij Sparta te vinden. Pedro (de voorzitter van Sparta) nam hem extra onder zijn hoede. Hij zorgde voor een plek op school voor Jairo. Dat ging een paar jaar goed, totdat Jario voor de drugsbende ging werken. Gelukkig bezocht hij Sparta nog steeds.

Na een aantal zeer benauwde momenten verliet Jairo de drugsbende en met vallen en opstaan heeft hij, met hulp van Pedro, de lagere en middelbare school afgemaakt.

De studieklas in Pedra Lisa Hetzelfde gaat het bij de studieklas in Pedra Lisa. De twee vrouwen die daar als onderwijzeres werken zijn zo enthousiast dat zij nu pedagogiek gaan studeren. Er was laatst een vergadering van de ouders van de leerlingen. Van de 80 waren er bijna 40 aanwezig. Dit was een zeer goede opkomst omdat de ouders door allerlei redenen meestal niet komen. Geweldig was het om te horen dat verschillende ouders vertelden, dat behalve betere schoolresultaten, hun kinderen veranderd waren. Meer verantwoordelijk, gehoorzamer, en vooral rustiger. Tijdens een feest dat door Sparta werd georganiseerd en waar de kinderen als studieklas dansten, sprak ik met de gymleraar. Deze was in 1998 in Pedra Lisa met sport begonnen. Hij vertelde dat de kinderen elk probleem oplosten door te vechten, stenen te gooien en de drugsbende er bij te halen. Nu, zegt hij, komt er een nieuwe generatie op die totaal anders met problemen om gaat.

Casa Nova Esperança REMER - Rio de Janeiro
Vorige keer schreef ik over het prachtige pand dat wij wilden kopen. We zijn maanden aan het lijntje gehouden door de eigenaar. Door allerlei problemen met erfgenamen gaat de koop uiteindelijk niet door. We hebben werkelijk alles afgezocht in het centrum, maar het is of te duur, of het is van de Gemeente, de Spoorwegen, de Metro, of de Staat. Die hebben er andere plannen mee, waarin een project met straatkinderen totaal niet past. Af en toe zijn wij teleurgesteld dat er zo weinig medewerking is, maar wij blijven naar de beste oplossing zoeken.

Straatwerk REMER - Rio de Janeiro
Op tocht met het ABN-AMRO sailing team.
© TEAM ABN AMRO / Theo Ribeiro Enige tijd geleden alweer zijn wij uitgenodigd door het ABN-AMRO sailing team om een middag door te brengen in het zeilevenement dat in de baai van Rio lag. Veertig kinderen uit Pedra Lisa en van de straat werden opgehaald door een luxe bus en daarna kregen zij een rondleiding, lekkere hapjes en als klap op de vuurpijl een tochtje over de zee. Een middag om nooit meer te vergeten! In de avond is de organisatie van het team met REMER meegeweest om de kinderen op straat te ontmoeten.

Het beeld van straatkinderen in het centrum van Rio is aan het veranderen. Ze worden steeds meer van straat verwijderd en harder aangepakt. Dat zou goed zijn als dat betekent dat zij terug gaan naar familie of worden opgenomen door goede organisaties voor kinderopvang. De realiteit leert dat de meeste kinderen zich voortaan verschuilen in kraakpanden of in krottenwijken. De stap naar de drugsbendes is dan snel gemaakt.

Na het sluiten van Casa Nova Esperança werkt Crezio met hulp van Adriano en het technisch team meer op straat. Zij merken ook dat de groep straatkinderen op het bustation steeds gewelddadiger wordt, niet alleen naar voorbijgangers maar ook onder elkaar. Steeds meer angst zorgt voor steeds meer drugs en daardoor voor steeds meer geweld. Crezio vertelde dat op een avond tijdens het brood uitdelen ineens een ruzie uitbrak, waarbij één van de jongens een ander wilde neersteken. Deze kon ternauwernood ontsnappen doordat hij in een rivier sprong en naar de overkant zwom. Het opmerkelijke is dat deze pubers, net als bij kleine kinderen, zo snel als zij ruzie hebben, zij elkaar weer in de armen sluiten. De volgende dag waren de twee weer dikke vrienden!

Vaak lijkt het dat er geen orde is in het straatleven en er weinig vaste structuren bestaan. Wanneer er echter een structuur is aangenomen, probeer deze dan niet te veranderen!

Jaqueline (14 jaar) werd op straat hoogzwanger aangevonden door Crezio. Zij had erge pijn en werd direct naar een ziekenhuis gebracht. Twee dagen daarna werd haar dochtertje geboren. Het team van REMER vond in een naburig stadje de ouders van Jaqueline. Haar moeder kwam haar opzoeken en in een emotioneel gesprek beloofde de moeder dat haar dochter en kleinkind weer thuis mogen wonen. Andreia (onze maatschappelijk werkster) zal hen verder begeleiden. Er is zoveel werk te doen dat REMER steun krijgt van twee stagiares van de opleiding voor maatschappelijk werk en van een psychologe die door het instituut ‘MUDES’ uit Rio beschikbaar is gesteld.

Sítio Shalom REMER - Pequeri
In 6 woonhuizen wonen momenteel 54 kinderen. Het huis van Rosana (huis 6) is voorlopig gesloten omdat zij op zwangerschapverlof is. Ja, na 10 jaar werken bij ons is verleden maand haar eigen kind geboren. Een jongetje genaamd Samuel. De oudere kinderen zijn voor een aantal maanden onderverdeeld in de andere huizen totdat zij weer terug komt.

Kinderen van Garotada Shalom treden op Er is weer nieuw leven geblazen in de zanggroep Garotada Shalom (de ouderen zijn of van de boerderij of wonen in het studentenhuis in Juiz de Fora). Wij hebben nu een muziekleraar als vrijwilliger die elke woensdag zang- en fluitles geeft. Er zijn ongeveer 15 kinderen in de groep. Afgelopen zaterdag hebben zij in de stad Três Rios gezongen. Dit is heel goed gegaan. En wat vonden zij het prachtig. Een voorbeeld voor hen was de jeugdgroep ‘de kleine Mozarts’ van het cultureel Theater uit Rio, die concerten gaf in stadjes rond Pequeri en bij ons op de boerderij logeerde.

Zaterdag 3 juni was het de internationale gebedsdag voor het kind dat gevaar loopt. Een aantal pubers van de boerderij heeft het kinderziekenhuis voor kanker in Juiz de Fora bezocht, met een aantal kinderen vriendschap gesloten en beloofd voor hen te bidden. Ook de andere kinderen hebben allerlei activiteiten gedaan en op verschillende manieren gebeden. Vania (11 jaar) schreef het volgende gebed: ‘Mijn God, help de kinderen, bescherm hen tegen alles wat slecht is op deze wereld. Geeft u hen liefde en kracht. Verander het hart van de mensheid zodat een ieder de noodzakelijkheden mag inzien van de kinderwereld’.

Ook zijn in juni zijn weer drie kinderen van de Sítio die dat graag wilden, gedoopt. Oetsia (mijn dochter van 8) was zo enthousiast dat zij (zonder er het met ons over hebben gehad) ook gedoopt wilde worden en de lessen heeft gevolgd. Het lijkt op het Nederlandse belijdenis doen.

In de maand mei hebben Walter en Janetta hun afscheid met de kinderen gevierd door vele activiteiten en uitjes te organiseren. Zij hebben het record gebroken met bijna 3 jaar vrijwilligerswerk. Ondanks vele moeilijkheden met hun visum, hebben zij nooit de moed opgegeven. Wij zijn hen dan ook dankbaar voor hun trouwe inzet met allerlei werk voor de kinderen van de Sítio Shalom!

Er is steeds meer contact met instanties in Juiz de Fora. Verschillende werknemers van de boerderij volgen in de avonduren allerlei cursussen (administratie en pedagogiek) om efficiënter en beter te kunnen werken. Maar we merken dat het niveau van de lagere school in Pequeri steeds slechter wordt. Vreemd genoeg volgen vele kinderen, waaronder die van de secretaris van onderwijs en de vice-burgemeester van Pequeri, onderwijs in het nabij liggende dorp Bicas... Een aantal mensen, waaronder Janine, heeft met hulp van REMER een vereninging opgericht, die tussen de bewoners en de school bemiddelt om het onderwijs in Pequeri te verbeteren.

Studentenhuis REMER - Juiz de Fora
Het studentenhuis in Juiz de Fora Een aantal kinderen die hier wonen en de voorbereidende middelbare school op de universiteit Granberry volgen, hebben duidelijk moeilijkheden met het grote niveauverschil. Zij krijgen dan ook bijles. Momenteel wonen hier acht jongeren. Vanaf het leerjaar 2007 zullen er dat 16 zijn. Allen zijn al gewend aan het nieuwe stadsleven, hebben hun eigen vriendenkring en volgen verschillende activiteiten. Leuk is dat Camila die graag danste en zong in ‘Garotada Shalom’, nu in een christelijke hiphop-band danst die in de weekenden veel oefent en optreedt.

Ik eindig deze brief door jullie allemaal te bedanken en een hele goede vakantie en Gods Zegen toe te wensen!
Oetsia, Moisés, Janine en Robert Smits