bericht uit Brazilië

U bent gewend dat deze brief wordt geschreven door Robert. Deze keer wordt de brief echter geschreven door de vrijwilligers Walter en Janetta, die sinds twee jaar op de Sítio werken. Robert heeft het de laatste tijd enorm druk gehad. Hij werkt eigelijk al jaren full time zonder zichzelf de tijd te geven om uit te blazen. Robert heeft nu tijdelijk een stapje terug gedaan om de accu weer op te laden. Dat was een mooie gelegenheid om ons over het werk in Brazilië te laten vertellen.

Deze keer hoort u geen verhalen over de kinderen uit Rio, maar over de kinderen van de Sítio. Laten we beginnen met een aantal mooie dingen die zijn gerealiseerd. Zo is het voor een aantal kinderen sinds enige tijd mogelijk om speciaal onderwijs te volgen. Alle kinderen gingen tot voor kort in Pequeri naar de 'normale' school. Een aantal kinderen zaten daar gewoon niet op hun plek omdat zij door hun problemen meer specifieke aandacht nodig hadden. De kinderen dreigden te verzanden en raakten daardoor psychisch in de knoop. Het maatschappelijk werk van de Sítio heeft contact opgenomen met een school voor speciaal onderwijs in Bicas. Dat ligt zo’n 20 kilometer verder. In eerste instantie leek alles goed te gaan en werden er plekken beschikbaar gesteld voor een aantal kinderen. Het vervoer was echter het grote probleem. Iedere dag moesten de kinderen gehaald en gebracht worden. Uiteindelijk is het gelukt. De school stelde de plaatsen ter beschikking en de gemeente regelde het vervoer! Dat was natuurlijk helemaal geweldig. De kinderen hebben het nu uitstekend naar hun zin op hun nieuwe school en krijgen de aandacht die ze zo nodig hebben. Ze gaan iedere dag weer met plezier naar school.

Walter Er is weer een aantal kinderen herenigd met hun ouders. De kinderen, twee broers en twee zussen. zaten op de Sítio in de zogenaamde crisisopvang. Het zijn kinderen die uit de buurt komen. Zij kregen van hun ouders niet de verzorging die kinderen nodig hebben. Ze werden sterk verwaarloosd. Door tussenkomst van maatschappelijk werk van de gemeente en de rechter werden de kinderen geplaatst op de Sítio. De kinderen hadden het daar goed naar hun zin, mede door de geweldige verzorging van de pleegmoeder op de Sítio. In tussentijd werd er multidisciplinair gewerkt aan de thuissituatie van de kinderen. Dit heeft er uiteindelijk toe geleid dat de ouders de zaak weer redelijk op de rit hebben en dat de kinderen terug konden naar hun ouders. Weer een prachtig resultaat waarbij het werk niet alleen voor de kinderen maar ook voor de ouders een ware redding was.

Dit zijn een paar mooie resultaten die ons te binnen schieten. Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Kenneth is in een psychose beland. Het leek allemaal zo goed te gaan en de behandeling door een psychiater in combinatie met de medicijnen die hij slikte leken goed aan te slaan. Maar helaas. Na een aantal weken ging het weer mis. Kenneth werd niet alleen enorm agressief tegenover andere kinderen, maar ook tegenover de medewerkers van de Sítio. Ook dit keer is hij er door heel veel geduld, begeleiding en liefde weer doorgesleept. Met name Edson (zijn pleegvader), verdient hiervoor veel lof. Maar wij vrezen enorm voor de toekomst van Kenneth. We weten niet hoelang het nog mogelijk is de veiligheid voor de kinderen en de medewerkers van de Sítio te garanderen. Het meest verdrietige is dat er geen goed alternatief is voor Kenneth. We hopen dat er in de nabije toekomst een positieve verandering gaat plaatsvinden in zijn psychische toestand en anders zal wellicht een bijzonder moeilijke beslissing moeten worden genomen.

Ook in de organisatie van de Sítio is het nodige gebeurd. Zoals u in de vorige brief kon lezen, was Sergio per 1 januari aangesteld als coorinator van de Sítio. Hij had een goede, passende opleiding en veel ervaring op het educatieve vlak. De eerste tijd ging het dan ook heel erg goed. Na verloop van tijd bleek echter dat Sergio minder geschikt bleek voor leidinggevende taken dan aanvankelijk gedacht. Sergio had een andere werkwijze van betalen dan men voorheen op de Sítio gewend was. Door een serie van misverstanden leek het erop dat de boekhouding een stuk mnder rooskleurig was dan Sergio deed geloven. Na onderzoek bleek gelukkig dat er slechts een kleine som geld ontbrak. Sergio is hierop aangesproken en het geld is inmiddels door Sergio terugbetaald. Door deze situatie was het vertrouwen wel geschaad, dat er toe leidde dat Sergio de Sítio moest verlaten. Om ook in de toekomst snel financiële problemen te kunnen signaleren, bekijkt REMER hoe het systeem verberterd kan worden. Want het was een hele schrik voor de organisatie.

Janetta (rechts) en haar collega's Op dit moment zijn we in Nederland voor een kleine rustpauze en om weer eens bij te praten met familie en vrienden. We zijn gisteren op bezoek geweest bij een delegatie van de 'groep Gouda' die eind juli voor drie weken naar Brazilië gaat. Het is prachtig om te zien met hoeveel elan de groep zich aan het voorbereiden is. Allerlei acties zijn er door hen gehouden om te zorgen voor een stuk naamsbekendheid en financiële middelen. De groep gaat eerst een week in Rio de Janeiro aan het werk en gaat zich daarna nog twee weken inzetten op de Sítio. Daar zullen we een aantal huizen een broodnodige opknapbeurt geven. Aan het eind van die twee weken is dan de verjaardag van de Sítio. Dit wordt altijd groots gevierd. Mensen van heinde en verre komen naar de Sítio om het met ons mee te vieren. Sommige zijn bekend met het werk en anderen komen naar aanleiding van de verhalen van anderen. Er worden een aantal kramen neergezet waar mensen etenswaar verkopen en op het podium zijn optredens van allerlei groepen. Dit varieert van gospelmuziek tot streetdance. Dat belooft dus weer een prachtige dag te worden en het is een mooie afsluiting voor de 'Goudagroep'. Wij zien er in ieder geval weer enorm naar uit.

De bouw van het nieuwe huis in Juiz de Fora nadert het eindstadium. Als alles goed blijft verlopen gaat het huis in juli open.

We kunnen Robert´s brieven niet evenaren, maar hopen dat we een goede indruk hebben kunnen geven van de ontwikkelingen in Brazilië. We zijn ook blij dat we Robert een steuntje in de rug kunnen geven door dit keer zijn taak op ons te nemen. We zijn erg dankbaar dat we mogen meewerken aan een bijzonder project, dat Robert heeft opgezet en dat hij samen met een aantal dierbare mensen heeft gemaakt tot wat het nu is. Een project dat voor de kinderen van onschatbare waarde is. Een project waar in Brazilië de slogan 'geef waarde aan het leven' aan verbonden is. Wij weten nu dat zonder het project er voor veel kinderen niet eens meer een leven geweest zou zijn.
Daarom willen we u bedanken voor uw steun, in welke vorm dan ook. En die steun blijft hard nodig!
Groeten,
Walter en Janetta Wildoër.