bericht uit Brazilië

Beste vrienden,

Deze week kregen wij het vreselijke bericht: "Rafael is met 2 kogels om het leven gebracht!" Wie was Rafael?
Rafael leefde een aantal jaren op straat en woonde in verschillende opvanghuizen. Via het straatwerk van REMER kwam hij op de Sítio Shalom terecht. Daar verbleef hij 5 maanden en voor het eerst voelde hij zich weer op zijn plek: hij had een thuis gevonden. Zijn overgangspapieren van Rio de Janeiro naar Pequeri werden echter door de kinderrechter van Rio afgekeurd, er werd geopperd dat hij in een favela van Rio een moeder zou hebben: die moest voor hem zorgen en hij mocht niet naar een kindertehuis. Wij hebben betoogd dat het karakter van Rafael en de omstandigheden waaronder zijn moeder, broertjes en zussen in de favela moeten leven, het niet mogelijk maken daar een goed thuis te bieden. Er werd niet naar ons geluisterd, hij moest weer terug naar Rio. Huilend nam hij afscheid van iedereen op de boerderij met de woorden dat hij terug zou komen.

Na een aantal maanden liftte hij met een vrachtauto mee om terug te keren naar de boerderij, halverwege werd hij door de politie weer terug naar Rio gebracht.
De straatwerkers van REMER begeleidden hem de laatste jaren zoveel mogelijk en bij alle feestelijke activiteiten in Rio was hij aanwezig. Rafael werkte de laatste jaren in de kinderprostitutie. In juli jl. was hij ziek en wilde eruit. Eind 2004 heeft hij een heel schema van die kinderprostitutie doorgegeven aan het Openbaar Ministerie met namen, telefoonnummers en al. Hij kon direct in een onderduikprogramma van justitie, maar dat wilde hij niet. Hij keerde niet meer terug in de prostitutie en was voornamelijk thuis bij zijn moeder in de favela waar hij zich veilig voelde. Tot verleden week...... Hij zat thuis aan tafel met zijn moeder, er werd op de deur geklopt. Drie mannen zeiden dat hij mee meest komen, toen hij zijn kleren pakte zei hij nog tegen zijn moeder: "Mam,echt hoor ik heb niets gedaan" en tussen de mannen verdween hij in het donker. Op een braakliggend terrein naast een riviertje werd hij volgens een ooggetuige gemaand te knielen en met een schot door zijn anus en mond verliet hij deze aarde (straf in de sexwereld). Door wie werd hij vermoord? Niemand zegt en weet wat. De zwijgende stilte in de krottenwijken van Rio wordt niet zo vaak doorbroken.
De werkers van REMER waren kapot van zijn dood, omdat iedereen veel van hem hield. Van de meer dan 100 kinderen die op de boerderij wonen of hebben gewoond is Rafael de eerste die een vroege dood is gestorven.Velen in Nederland hebben voor hem gebeden. Hij was moedig door de straat en de prostitutie te verlaten, dit heeft hem dan ook zijn leven gekost. Onze laatste herinnering aan hem is kerstfeest 2004 in Huis Nieuwe Hoop, waar hij aanwezig was. Temidden van de 40 straatkinderen zei hij tegen Nando: "Ik was net als zij, nu ben ik veranderd, ik hoop dat ik in de toekomst een voorbeeld voor hen kan zijn." Hij is een voorbeeld geworden, maar op een hele andere manier dan wij gedacht hadden!

Sparta - Rio de Janeiro
Eind september werd de Vila Olímpica (het grote sportcomplex) feestelijk door de Gemeente Rio geopend. Feest voor één dag, want de verkiezingen stonden voor de deur, de burgemeester werd herkozen. Alleen... nu in maart is het complex nog steeds niet in gebruik.Wij horen steeds andere redenen: ruzie tussen de gouverneur van Rio en de burgemeester, geen geld, andere prioriteiten, enz....Er wordt nu stellig verklaard dat het complex eind maart open gaat!

Kinderen genieten van het vakantiekamp Dit jaar werd er geen kamp georganiseerd voor de kinderen van de krottenwijk, omdat wij verwachtten dat het sportcomplex met zijn zwembaden open zou zijn. Toen in december bleek dat dit niet zou gebeuren, organiseerde SPARTA alsnog snel het jaarlijkse zomerkamp. (Gisteren, 4 maart, was het 16 jaar geleden dat ik in datzelfde vakantieoord getrouwd ben). Gelukkig betaalde de Stichting 'Help mij leven' dit evenement, zodat in januari 250 kinderen, verdeeld over 2 weken, af konden reizen naar het in de natuur gelegen rustoord. ‘s Ochtends werden de kinderen verdeeld in 4 groepen voor een programma van een uur, roulerend was er sport, natuur, zwembad en handenarbeid. ‘s Middags was iedereen vrij, dat betekent meestal dat er 120 kinderen in het zwembad liggen, totdat om 17.00 uur het fluitsignaal klinkt om het zwembad te verlaten en te douchen. Meestal duurt het dan nog 30 minuten voordat iedereen er daadwerkelijk uit is gejaagd. ‘s Avonds zijn er activiteiten als theater en dergelijke. De meeste kinderen in de krottenwijk slapen pas als hun ouders naar bed gaan, hier in de natuur slaapt een ieder als een roos om uiterlijk 21.30 uur.Voor alle kinderen uit de wijk is dit het hoogtepunt van het jaar, het hoogtepunt waar zij de rest van hun leven over praten.

REMER - Rio de Janeiro

Straatwerk REMER - Rio de Janeiro
Kinderen moeten zich 's avonds meer verstoppen In één maand verloren wij 3 kinderen die onder het viaduct slapen. Dit omdat de kinderen, geweerd door autoriteiten, zich steeds meer moeten verstoppen en op plekken slapen waar zij op zichzelf zijn aangewezen zonder ooggetuigen, want het woord van een straatkind is niets waard!!
Een aantal straatkinderen had een kruiwagen gestolen. ‘s Avonds kwamen verschillende mannen met stalen buizen hun verhaal halen. Iedereen stoof er vandoor, behalve Wellinton die zeker wist dat hij het niet had gedaan. Dat werd hem noodlottig, hij werd ter plekke doodgeslagen. Twee weken daarna vielen twee jongens van 12 en 16 jaar van het viaduct. De brandweer vermeldde dat het een ongeluk was: teveel terpetine gesnoven. Een aantal kinderen vertelde dat de twee werden opgepakt en onder dwang eraf werden gegooid. Het maakt de overgebleven kinderen nog banger, wat betekent meer snuiven om die angst niet te voelen en meer stelen om aan die terpetine te komen.
Anita, over wie ik in de laatste brief schreef, is gelukkig weer thuis. Crezio heeft contact gehad met de familie en nu woont zij bij haar zus, wat was zij dolblij dat zij weer naar school kon gaan. Dat blijft mij trouwens altijd erg boeien, straatkinderen dromen er altijd van om weer naar school te mogen.
Crezio en Andreia houden zichzelf op de been met de beelden van kinderen die zij bij familie terug weten te plaatsen, bij het terugzien van kinderen die zij aantreffen in Huize Nieuwe Hoop, met te blijven geloven dat ook Anita die weg terug zal vinden!

Casa Nova Esperança
In januari is het huis 30 dagen gesloten geweest om iedereen een welverdiende vakantie te geven. Jammer alleen dat Marcelo de portier niet meer terugkwam. Hij vond het toch te zwaar. Onze eigen Adriano heeft die taak weer op zich genomen, totdat wij een ander hebben gevonden.
In december heeft één van de grootste kranten van Rio (Jornal do Brasil) een hele bladzijde gewijd aan ons kerstfeest met de kinderen. Op die dag hoorde men zoveel verhalen over aanslagen op straatkinderen dat er in januari een groot artikel over geplaatst werd. De kop luidde: 'Moord op straatkinderen gaat nog steeds door'. Daarin vertelden wij dat gemiddeld iedere 20 dagen één van onze straatkinderen verdwijnt (meestal wordt dit kind vermoord). Na navraag in het lijkenhuis van het centrum bleek dat er 51 kinderen vermoord waren. Wat zij niet wisten, is dat vele kinderen niet eens gevonden worden, zij worden verbrand of begraven op clandestiene begraafplaatsen. Verder is een gegeven dat de drugsbendes in Rio makkelijker straatkinderen adopteren dan alle kinderwerken bij elkaar. Je verdient veel geld en je bent ineens weer iemand. Kinderen kunnen zich overdag laten verbinden Vervelend genoeg werden wij 4 dagen voor de publicatie gebeld met de mededeling dat we het artikel terug moesten nemen, anders zou het werk van REMER worden gesloten. De nieuwe coördinatrice was wel bang, maar wij hebben ons niet laten intimideren en het artikel is gewoon verschenen. Het gaf gelukkig nog een nasleep, want verschillende autoriteiten vonden dat er wat aan gedaan moest worden en er werd opgeroepen tot een vergadering met de verschillende straatkinderwerken.
Tijdens de aanwezigheid van de krant vond er een geweldige ontmoeting plaats tussen een moeder en haar kind in Huis Nieuwe Hoop. De dertienjarige Anderson leefde al een jaar op straat. Na 2 maanden besloot hij weer naar huis te gaan, maar thuis gekomen woonde zijn moeder daar niet meer. De buren zeiden dat zij verhuisd was, maar ze wisten niet waar heen. De moeder had gehoord dat Anderson door een drugsbende was vermoord en uit angst voor represailles was zij verhuisd. Via via hoorde zij een paar dagen voor Kerst dat iemand Anderson had gezien op het busstation. De dag voor Kerst ging zij direct naar het busstation om hem te zoeken. Zij zag daar geen enkel straatkind. Gelukkig zei iemand tegen haar: "Alle straatkinderen zijn op het kerstfeest van REMER. Toen zij Huis Nieuwe Hoop binnenstapte zag zij Anderson en Anderson zag zijn moeder. Zij renden op elkaar af en huilend omhelsden zij elkaar. Alle aanwezige kinderen waren voor een moment zowaar helemaal stil, één van hen werd gezocht door zijn moeder, een stille wens gedeeld door velen. Anderson ging nieuw in de kleren met zijn moeder naar huis en is niet meer teruggekeerd op straat!
Het huis wordt weer druk bezocht de laatste tijd, gemiddeld 23 kinderen per dag. Huis Nieuwe Hoop is een oud pand, eigenlijk veel te klein, en wij betalen veel huur. Verder maken wij iedere maand veel onkosten om het huis goed bij te houden. Gelukkig kunnen wij het pand kopen in april, zodat wij af zijn van die onkosten. Wij gaan in juli het grootste gedeelte van het pand slopen om er een nieuw gebouw van twee verdiepingen voor neer te zetten. Het huis is geweldig gelegen en heeft geen last van buren die niet altijd even blij zouden zijn met het bezoek van tientallen verslaafde en stelende kinderen (dit blijkt uit verschillende ervaringen.) Dankzij de acties van Deloitte en Woonwille kunnen wij er iets prachtigs van maken en dalen de maandelijkse lasten.

Casa Bethânia
Middageten in Casa Bethânia Er wonen momenteel 7 jongens in Bethânia. In totaal hebben er al 11 kinderen gewoond. Twee van hen zijn teruggegaan naar de straat. De drang naar drugs was toch te groot, maar zij hebben altijd de mogelijkheid om weer terug te keren. De andere twee wonen weer bij een familielid. Alle jongens zitten op school. Daar zijn zij zo blij mee. William doet verder een cursus tekenen, waar hij heel goed in is. William is de jongen over wie ik eerder schreef. Hij is 14 jaar en werd door een politieagent van dichtbij door zijn hoofd geschoten. Hij werd in de auto gestopt en voor dood op een braakliggend terrein gegooid. Daarna heeft hij een week in het ziekenhuis gelegen, waar vreemd genoeg niemand de autoriteiten of familie heeft opgeroepen. Éen kogel was door de mond zijn wang uitgegaan, dat heeft het ziekenhuis verholpen. De andere kogel bleef in zijn hoofd zitten. Hij kwam weer bij REMER terecht. Wij hebben onderdak gevonden bij een andere organisatie op de voorwaarde van William dat als Bethânia geopend zou worden hij daar mocht wonen.
De kinderen kijken vreselijk uit naar de opening van het sportcomplex pal achter het huis. Voor sport gaan zij nu meestal ‘s avonds naar SPARTA.
Volgende week hopen wij het eerste meisje te ontvangen, genaamd Lilian. Zij is 13 jaar en heeft al 2 miskramen gehad. De laatste was een tweeling van 6 maanden. Haar oudere vriend op straat slaat haar veel en zij durft het niet goed, maar heeft nu toch het besluit genomen om de stap te wagen.Wij bidden dat zij uiteindelijk gered mag worden! Het huis geeft verder een geweldige stimulans aan de werkers van Huis Nieuwe Hoop, als een kind echt van de straat wil dan hebben zij iets aan te bieden en dat geeft kracht om door te gaan tussen zoveel ellende!

Sítio Shalom REMER - Pequeri
Sergio, die coördinator was van REMER in Rio de Janeiro, is momenteel de nieuwe coördinator van Sítio Shalom. Hij stopt ontzettend veel energie in zijn nieuwe werk en heeft veel ideeën en enthousiasme. Het valt natuurlijk niet mee om Paul en Janine te vervangen.Hij woont dan ook samen met zijn vrouw Cida op de boerderij.
Luiz (één van de eerste jongens die op de boerderij kwam) organiseert overdag sportactiviteiten voor de kinderen. Hij studeert nu iedere avond in Juiz de Fora Lichamelijke Opvoeding aan de Universiteit. Door het dagelijkse contact met de kinderen zien sommige groepsleidsters op de boerderij de vooruitgang die de kinderen doormaken niet altijd zo duidelijk. Maar neem bijvoorbeeld Alvaro, die veel stal en nu de kantine van de boerderij runt en met geld omgaat, en dat ook nog goed doet; of Patricia die amper een woord zei en als je haar nu de ruimte geeft praat zij aan één stuk door, enz...Zoveel mooie dingen die hier gebeuren. Soms klaag ik wel eens dat de boerderij zo ver ligt van de stad, maar juist hier in de natuur heeft God een plaats gemaakt om wonden te helen.
Ana Flavia heeft de boerderij als groepsleidster verlaten en woont nu in de República in Juiz de Fora, waar 6 jongeren studeren. De bouw van het jongerenhuis heeft vertraging opgelopen door de vele regen die in januari en februari gevallen is. In maart is het dak gestort van de tweede verdieping. Als alles goed verloopt zal de bouw in de maand juni klaar zijn.

Aan het eind van deze brief wil ik weer een ieder van jullie ONTZETTEND bedanken voor alles wat jullie voor de kinderen in Brazilië doen!!!. In welke vorm dan ook: in de vorm van gebed, als vrijwilliger of met financiële hulp en wij bidden en wensen jullie dan ook Gods Zegen toe.

Met de allervriendelijkste groeten,
Oetsia, Moisés, Janine en Robert Smits