bericht uit Brazilië

Beste vrienden,

Het werk van REMER wordt steeds bekender, dat bleek wel uit het feit dat wij werden uitgenodigd voor deelname aan het vierdaagse Congres 'Encuentro Latinoamericano y caribeño sobre niñez e Iglesia' (Latijns-Amerikaanse en Caribische ontmoeting over het kind en de kerk) in de stad Campinas (SP). Vertegenwoordigers (37 uit Brazilië en 107 uit 20 andere landen) van verschillende christelijke organisaties die met kinderen in risicosituaties werken, kwamen bijeen om ervaringen uit te wisselen en de toekomst te bespreken van straatkinderen en de rol van de kerk daarin.
Zeer opvallend was het feit dat maar 45% van de jongeren die deze organisaties op achttienjarige leeftijd verlaten, gemiddeld goed in de maatschappij terechtkomt. Hoe is het te verklaren dat 18 van de 19 jongeren die de Sítio Shalom van REMER hebben verlaten, studeren en/of werken en niet teruggevallen zijn? Natuurlijk is er het vervolgtraject in de República (het jongerenhuis), maar voornamelijk gaat het erom kwaliteit te bieden aan niet te omvangrijke groepen lichamelijk en geestelijk beschadigde kinderen met heel veel liefde, aandacht en begeleiding. Te veel wil men grote aantallen kinderen (kwantiteit) helpen die niet de juiste hoeveel aandacht verkrijgen!
Ik ben trots op al onze werkers en intens blij dat wij deze beloning voor onze inzet krijgen.

Eindelijk voetbalen op Vila Olímpica Sparta - Rio de Janeiro
Een groot feest! Op 25 september werd de Vila Olímpica voor de krottenwijk Morro da Providência officieel geopend. Duizenden mensen waren die dag aanwezig en met veel activiteiten werden de kinderen de gehele dag bezig gehouden. Het complex ziet er prachtig uit!! De sportsecretaris en vooral Alfredo Sirkis (secretaris van urbanisatie en woningbouw) sprak over het feit dat de iniatiefnemer van het sportpark de Sportclub Sparta was. Op 3 oktober waren er gemeenteraadsverkiezingen, dus de opening moest daarvoor gebeuren (de burgemeester moest natuurlijk scoren met oog op zijn herverkiezing); de laatste weken werd er daarom 24 uur per dag keihard gewerkt om de zaak zo goed mogelijk af te krijgen. Dat is niet helemaal gelukt: de kleedkamers, douches enz.. moesten na de opening nog afgemaakt worden, dus begin januari 2005 zullen de echte activiteiten pas plaatsvinden. Mits..........de staat Rio het sein zal geven om licht en water aan te sluiten. En omdat de herkozen burgemeester en de gouverneur van Rio niet echt vrienden van elkaar zijn, blijven wij in spanning afwachten.

Geovani (16 jaar) was iedere avond in de sportclub van Sparta. Altijd grappen en grollen, hij wilde zijn familie helpen en tot ieders verbazing ging hij daarom werken voor de drugsbende. Na 4 dagen opende een aantal soldaten van de bende het vuur op een overvliegende politiehelikopter, die direct terug- schoot. Niets nieuws, behalve dat in de helikopter een fotograaf zat van een groot dagblad. Binnen enkele minuten was een speciale eenheid van de politie in de wijk. Twee soldatenjongens werden omsingeld en - vastgelegd door de fotograaf - met handen op hun hoofd op de grond gelegd. Het volgende plaatje was dat de jongens dood, doorzeefd met kogels, door diezelfde agenten naar beneden werden gedragen. Eén van die jongens was Geovani! Hij heeft geen kans gehad om zijn familie te helpen, wel werd de discussie weer aangezwengeld door de excessen in deze harde drugsoorlog. Ook vallen er absurd veel slachtoffers onder de poltieagenten, namelijk van januari tot eind oktober 111 doden!!
De jiu-jitsu club is onder leiding van een leraar weer begonnen. Zestig kinderen staan ingeschreven.

In januari is het weer zover. Het hoogtepunt van het jaar voor elk kind uit de wijk is het zomerkamp dat de sportclub ieder jaar weer organiseert. 120 kinderen van 6 tot 11 jaar gaan de eerste 5 dagen van januari op zomerkamp en 130 jongeren van 12 tot 15 jaar gaan de 5 dagen daarna. Allemaal ver weg van de armoede en de misdaad. Voor dit doel komen we nog geld tekort, wij hopen hier nog sponsors voor te vinden

REMER - Rio de Janeiro

Straatwerk REMER - Rio de Janeiro
De laatste tijd zijn de overvallen op toeristen waarbij vaak kinderen zijn betrokken weer volop in het nieuws. Na het ernstig verwonden van een Japanner en de moord op een Spanjaard worden alle straatkinderen maar weer eens opgepakt. Dit staat lijnrecht tegenover het recht van het kind en dus de kinderwet, "maar je moet toch wat" redeneert de gemeente. Als het kind niet op heterdaad is betrapt wordt het weer vrij snel vrijgelaten. Een straatjongetje was in twee weken 4 maal opgepakt. En dit gaat menigmaal niet zonder geweld! De laatste tijd gaan Crezio en Andreia ook naar het busstation 'Rodoviaria' om straatkinderen te begeleiden. Ook dit is een plaats waar veel toeristen met de bus aankomen, dus daar moesten de kinderen verkassen. Zij wonen nu verstopt onder een viaduct in een soort hol. Hier kan echt iedereen op zijn gemak heen om kwaad te doen onder de kinderen zonder gezien te worden in tegenstelling tot op een busstation waar vele mensen zijn. Dat de kinderen banger zijn merk je aan het overvloedig gebruik van drugs. Hoe meer drugs, hoe minder angst! Anita, een blank meisje van 13 jaar, die nog maar kort op straat woonde, stamelde omhoog kijkend, terwijl er niets te zien was, alleen maar "vliegtuig, vliegtuig, vliegtuig". De andere kinderen deden haar lachend na. Even later werd zij door een man geroepen en verdween in het hol.
Crezio en Andreia houden zichzelf op de been met de beelden van kinderen die zij bij familie terug weten te plaatsen, bij het terugzien van kinderen die zij aantreffen in Huize Nieuwe Hoop, met te blijven geloven dat ook Anita die weg terug zal vinden!

Casa Nova Esperança
Portier in Casa Nova Esperança Het werk van de portier in dit huis is vrij zwaar. Hij moet de leeftijd van de kinderen schatten (tot en met 16 jaar), controleren of de kinderen drugs bij zich hebben en de toegang ontzeggen aan kinderen die bepaalde huisregels hebben overtreden. Een jongen die eerder zware problemen had veroorzaakt binnen het huis mocht deze dag niet naar binnen. Cristiano tilde een grote steen op en schreeuwde: "Als ik niet naar binnen mag, gooi ik je deze in je gezicht." Marcelo (de portier) hield voet bij stuk, Cristiano ook. Gelukkig weerde Marcelo de steen met zijn hand af die hij dan ook meteen hevig verwondde. De deur werd gesloten, de zaak gesust en enkele uren daarna kwam Marcelo met zijn hand terug in het gips.
Eenmaal in de week hebben wij een nieuwe vrijwilliger, namelijk een dokter die ook altijd medicijnen meeneemt. Eerst moesten de kinderen niets van hem weten. "Wie onze wonden behandelt dat is tante Elena en Ome Nando", beten de kinderen hem toe. Momenteel is hij ieders vriend, en probeert hij collega’s te vinden die de andere dagen willen komen.
Gemiddeld kwamen door de vele regenval van de laatste maanden iets minder kinderen naar ons huis: gemiddeld 18 per dag. Voor 10% van hen vinden wij een plaats in een ander kinderhuis en voor een enkeling vinden we plaats bij familie.

Elke ochtend in het huis is er hetzelfde ritueel: het behandelen van wonden van kinderen, vaak toegebracht door politie of bandieten. Op een ochtend was het anders: "ome Nando, tante Elena, William(14) is gisteravond vermoord op het plein, politie in burger kwam, drukte hem op de grond en schoot tweemaal door zijn hoofd, hij lag in een plas bloed en de politie heeft hem meegenomen" riepen zij door elkaar heen. Elena heeft navraag gedaan in het algemeen lijkenhuis, maar Niets! Nu komt het wel vaker voor dat lichamen verbrand worden of begraven, en dat wij nooit meer iets vernemen. Maar wie komt er ineens een aantal weken later zomaar het huis binnenstappen? William! Hij vertelde ons dat de politie hem meenam in de auto om het karwei elders af te maken. Wonderbaarlijk genoeg was hij nog in leven. Op een gegeven moment toen de twee mannen in een bar iets dronken, kon hij ontsnappen. Gewond op straat werd hij door een auto opgepikt en naar het ziekenhuis gebracht. Één kogel is door de wang weer naar buiten gegaan, de andere kogel zit nog in zijn hoofd. Het ziekenhuis heeft hem na behandeling bij zijn moeder gebracht.Een dag later was hij weer op straat. Hij bleef nog twee dagen op straat maar was toch nog erg ziek. Andreia heeft hem naar een gezinsvervangend tehuis gebracht waar hij tot op de dag van vandaag is.

Jammer genoeg bleef onze maatschappelijk werkster van het huis niet bij ons werken. Pas na 4 pogingen met andere kandidaten hebben wij nu weer een vaste werker. Nadat wij weer iemand hadden aangenomen, vertelde zij in geuren en kleuren hoe geweldig het wel niet was om te mogen werken in een huis om kinderen een toekomst te geven! Maar na de eerste bedreigingen van de kinderen (hun manier van uitproberen) diende zij net zo enthousiast haar ontslag weer in. De afgelopen 3 maanden hebben 208 verschillende kinderen ons huis bezocht, 17 kinderen zijn momenteel van de straat.

Casa Bethânia wordt met een lint officieel geopend "Mag ik hier wonen?" vroeg Alvaro (13 jaar)
Casa Bethânia
"Mag ik hier wonen?" vroeg Alvaro (13), "Wat een grote televisie, en doet die het ook?" riep Dario (9), "Ik ga nooit meer drugs gebruiken", vertelde Marcio (17), en Ronaldinho(12) zocht meteen zijn bed uit en stamelde "Mag ik hier echt blijven"."Ja hoor!"
Op 9 november werd het nieuwe huis geopend. Het was natuurlijk een groot feest. Vele mensen van verschillende organisaties waren aanwezig, er was bezoek van een Nederlands echtpaar dat ons al jaren steunt, verder natuurlijk vrijwilligers, werknemers en ex-straatkinderen van REMER. Het hoogtepunt was het symbolisch doorknippen van het lint door de kinderen als officiële opening van het huis. Omdat alles heel nieuw is: een nieuw huis, een nieuw team, een nieuwe omgeving, hebben wij besloten om de eerste 2 maanden hooguit 6 kinderen op te nemen om de zaak goed op te bouwen. Na januari kunnen er dan 10 kinderen wonen. Verder is er een ziekenkamer met twee bedden waar het straatteam gewonde kinderen kan brengen die daar verzorgd kunnen worden. De opening werd druk bezocht Sommige kinderen zullen terugvallen naar de straat en willen daarna weer terug naar het huis, kan dat? en de leeftijd van 17 jaar is dat niet te oud? waren vragen op onze vergaderingen. Denken jullie eens aan Cristiane: pas toen zij 16 jaar was, na 10 jaar op straat geleefd te hebben en alle rottigheid te hebben gezien nam zij het moedige besluit om naar de Sitio Shalom te komen; nu is zij kokkin, ze heeft een arbeidskaart en samen met de kinderrechter probeert zij haar broertjes en zusjes die in verschillende tehuizen wonen onder haar hoede te krijgen, kon ik antwoorden, terwijl mijn antwoord werd begeleid door een geweldige smile van Cristiane.

De kinderen die hier nu wonen kende ik al van de straat en Huis Nieuwe Hoop. Als de kinderen in Huis Nieuwe Hoop om 14.00 teruggaan naar de straat (en wij achterblijven) zeggen zij altijd "tot morgen misschien!". Wat was het daarom geweldig toen ik avonds om 22.30, na straatwerk, terugkwam in Betânia en ik hen nu achter kon laten met de op dat moment magische woorden "Slaap lekker!!!"

Tot slot
Met de bouw van het jongerenhuis in Juiz de Fora is pas eind oktober begonnen. Celso was kandidaat gemeenteraadslid voor de verkiezingen op 3 oktober in Pequeri. Daar zat veel tijd in. Van de ruim 40 kandidaten werden er 9 uitgekozen. Jammer genoeg zat Celso daar niet bij. Wel Nina die ook op de boerderij werkt, dus de volgende 4 jaar heeft REMER een belangrijke plek in de Gemeenteraad. Het duurde twee weken voordat Celso over zijn verdriet heen was, daarna is hij met zijn zeventallig team begonnen met de bouw. Dit zal door de regentijd ongeveer 6 maanden gaan duren. In dit huis komt ruimte voor 16 jongeren afkomstig van de boerderij.
Ander zeer belangrijk nieuws is dat in november de vereniging REMER erkenning heeft gekregen met een staatspapier genaamd UTILIDADE PUBLICA FEDERAL. Door deze erkenning kunnen wij 80% korting krijgen op de belasting die wij betalen over de werknemers, verder kunnen bedrijven ons geld geven en een gedeelte van de belasting terugkrijgen, en er zijn nog vele andere voordelen. Een geweldig kerstcadeau en de verwachting van meer financiële steun vanuit Brazilië zelf voor 2005.

Wij kijken dit jaar terug, en dit geldt zeer zeker voor de laatste maanden, op een aantal fantastische overwinningen. Wij zijn zo dankbaar dat het werk zo groeit. Daarvoor willen wij in de eerste plaats God danken omdat Hij altijd met ons is en ons nooit in de steek laat, en dat wij transparant mogen zijn over Zijn liefde voor de mens.
Daarnaast wil ik jullie allemaal bedanken voor ieders steun in welke vorm dan ook. Zonder jullie hadden wij dit niet kunnen doen en kunnen wij dit niet allemaal doen. Iedere overwinning van ons dit jaar, is jullie overwinning. Wij hebben nog vele dromen voor 2005, en ik geloof en hoop dat jullie blijven meedromen en dat die dromen in werkelijkheid zullen veranderen.

Ik wens jullie geweldig fijne kerstdagen toe en ik wens jullie Gods Zegen toe in 2005.
Oetsia, Moisés, Janine en Robert Smits