bericht uit Brazilië

Beste vrienden,

Over een maand zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Een van de kandidaten voor burgemeester in Belo Horizonte, de hoofdstad van Minas Gerais, besteedt dagelijks R$ 150.000 (Euro 42.800) aan zijn campagne. Het bedrag dat uigegeven wordt in drie dagen staat gelijk aan de jaaruitgaven 2003 van het gehele werk van REMER. Dat is toch ongelofelijk!!! En zo gaat dat in heel Brazilië. Het sociaal werk krijgt vaak niet het beloofde geld en wie een nieuw project aandraagt maakt al helemaal geen kans. Er zijn verschillende werken die moeten sluiten. De gemeentes Rio de Janeiro, Juiz de Fora en Pequeri hebben zeker geen geld voor straatkinderprojecten, want er wordt gezegd: "er zijn andere prioriteiten", maar de echte reden is dat... straatkinderen niet stemmen en geen invloed uitoefenen op hun familie hierover!! Junior en Marcio In juli hebben wij in Juiz de Fora een kantoortje geopend van waaruit het PR-werk van REMER wordt georganiseerd. Junior en Marcio zijn de verantwoordelijke mensen hiervoor. Zij gaan op zoek naar bedrijven, kerken en particulieren die ons werk willen steunen.Via hun werk kregen wij vorige week bezoek van de secretaris van een afgevaardigde van de Kamer die nu razend enthousiast is over de Sítio Shalom. Daarom is het belangrijk om contacten te onderhouden met gemeente, staat en overheid om ze bij het werk van REMER te betrekken.

Op dit moment is het in Brazilië mode om niet te investeren in opvang, maar in sport en cultuur. Projecten die er voor zorgen dat kinderen niet de stap zetten naar de misdaad/straat. Ontzettend belangrijk en geweldig natuurlijk. Maar... we mogen niet vergeten dat er duizenden kinderen zijn die lichamelijk en geestelijk zo verwaarloosd zijn dat zij de samenleving en elkaar bevechten, om zo nog iets van hun waardigheid te behouden. Voor deze kinderen is professionele opvang zo ontzettend nodig!!

Verder was het weer geweldig om een groep harde werkers uit Grou en Bleiswijk te mogen ontvangen, en extra geweldig dat zij als groot cadeau mijn allerliefste moeder meenamen. Op bijna 80-jarige leeftijd kon zij op deze manier de bloei van het werk weer met eigen ogen aanschouwen!

Sparta - Rio de Janeiro
De donderdagavond is de drukst bezochte avond. Honderden jongeren bezoeken de club. Belangrijkste reden: na 2 jaar voetballen de meisjes weer. Van 20.00 tot 22.00 uur zijn er 8 teams van vijf spelers actief. De tribunes zitten vol met verliefde jongens en de kantine loopt als nooit tevoren. Wat wel opvalt is het volgende: als de één het been zo neerzet dat de ander struikelt dan vallen er snel klappen. Een vechtpartij tussen twee jongens wordt snel afgebroken door andere teamspelers, maar een vechtpartij tussen meisjes wordt onder luid gejoel nog meer aangewakkerd door teamspeelsters. Belangrijk is om in te zien dat zij niet aan hun lot over gelaten mogen worden, maar dat ze opgevoed moeten worden. Een gevecht is vaak een manier om te vragen om hulp en gerechtigheid. Andrea, een meisje van 15, is zo goed dat Petróleo het voor elkaar heeft gekregen dat zij bij de voetbalclub Fluminense mag trainen. De bouw vordert gestaag Ook gaan wij weer beginnen met jiu-jitsu, de ruimte in één van de zaaltjes was te klein en te warm, daarbij was de moord op één van de deelnemers die een jaar geleden een belangrijke prijs had gewonnen hard aangekomen, maar de leerlingen bleven aandringen. Wij hebben van de groep uit Grou, die hier in juli was, nieuwe matten gekregen. Deze worden iedere dinsdag en donderdag overdag uitgelegd in de grote sportzaal. Een groep van ongeveer 80 leerlingen wacht momenteel op de nieuwe leraar.

Ieder jaar is Sparta aanwezig op het jaarfeest van de boerderij van REMER, en natuurlijk strijden zij daar op het zaalvoetbaltoernooi. Voor de eerste keer werden zij daar kampioen.Toen zij aankwamen op het feest moest ik wel even uitleggen waarom ik met de politie praatte (in een krottenwijk staat dat gelijk aan verraad). Politie in Pequeri is er om de burger te beschermen,dat gegeven is hen totaal onbekend!

De bouw van de Vila Olímpica (het grote sportcomplex) verloopt momenteel in een hoog tempo. In oktober of november zal het sportcomplex opgeleverd worden. Wat kijken wij daar naar uit!

REMER - Rio de Janeiro

Straatwerk REMER - Rio de Janeiro
Crezio en Andreia zijn twee hulpverleners die best verschillend zijn in het benaderen van kinderen. Crezio benadert de kinderen gemakkelijk en met veel humor, Andreia is veel ernstiger, maakt moeilijker contact maar bereikt soms resultaten waar Crezio stomverbaasd van staat. Door de vele tegenslagen in hun leven durven straatkinderen geen emotionele band aan te gaan, éénmaal gewonnen mogen Crezio en Andrea het verworven vertrouwen nooit beschamen, en daarin vullen deze twee elkaar mooi aan en bemoedigen ze elkaar. Op één van de slaapplaatsen hebben de kinderen een christusbeeld opgehangen "nu voelen wij ons meer beschermd" zei Anderson. Waar komt het beeld vandaan? vroeg Crezio zich bezorgd af, ze zouden het toch niet uit de katolieke kerk om de hoek gestolen hebben? dacht hij stilletjes. Alsof hij de gedachten van Crezio kon raden antwoordde Anderson lachend, "deze hebben wij van een pater gehad, een hele oude man, maar vreselijk aardig, maak je geen zorgen!".

Paula met haar kinderen Anderson is 17 jaar, hij leeft meer dan 8 jaar op straat. Tientallen vriendjes heeft hij inmiddels overleefd. Hij is een travestiet geworden en verkoopt zijn lichaam op één van de pleinen bij Central, waarmee hij een habbekrats verdient. Het meeste geld bewaart hij voor de dancing op vrijdagavond waar hij een paar uur weg kan dromen/vluchten voor de harde werkelijkheid op straat. Hij is een soort moederfiguur voor de jongere kinderen, en bemoeit zich met alles en iedereen. Op straat vergeet hij ook nooit te vragen om met z'n allen te bidden.

De afgelopen 3 maanden hebben de twee straatwerkers contact gehad met 502 verschillende kinderen, vele huisbezoeken afgelegd en verschillende kinderen van de straat kunnen halen. Ook bezoeken zij ex-straatkinderen zoals Paula (die nog een zus en broertje heeft op de Sítio). Paula woont samen met haar man en twee kinderen in een klein kamertje. Geweldig was het dat door hulp van de groep werkers uit Grou en Bleiswijk er twee kamertjes bijgebouwd konden worden. Nu hoeven zij niet meer met z'n allen in het kleine huiskamertje te slapen.

Casa Nova Esperança
Sergio (de coördinator van REMER-Rio) en ik waren in het centrum van de stad toen wij gebeld werden dat de situatie in het huis vrij ernstig was. Drugsdealers van de straat wilden het huis binnendringen om één van de kinderen op te pakken die een autoradio gestolen zou hebben. Dit kind zouden zij dan meenemen naar de favela waar zij de jongen vermoorden, of in het gunstigste geval een flinke aframmeling geven (een pistoolschot in hand of voet kan ook een straf zijn). Door de telefoon gaf Sergio de order om het huis te sluiten totdat wij terug waren, niemand erin en eruit, met de dealers werd afgesproken dat ik 's middags met hen zou praten.

Op de afgesproken tijd kwam een jongen vertellen dat de dealers van de straat ons huis wilden sluiten en als ik dat als een probleem zag moest ik maar met de leider praten. Nu is de krottenwijk verdeeld in verschillende drugspunten en i.p.v naar de leider van het betreffende drugspunt te gaan, zijn Elena en ik ‘s avonds op zoek gegaan naar de baas van alle drugspunten. Omringd door tientallen zwaarbewapende jongeren werden wij naar "de Baas" gebracht. De meeste van die jonge soldaten hebben ooit bij Sparta gevoetbald en ze spreken en lachen ons vriendelijk toe. Het is geen angst, want zij zullen ons geen kwaad doen, maar... als de politie nu komt... Het enige is bidden om bescherming. Iets wat wij altijd doen voordat wij een krottenwijk binnengaan! Maar het gevoel, de omgeving is doordrongen van kwaad en donkerheid, een sfeer die dodelijk voelt. Wij konden vertellen over liefde voor kinderen waar niemand om geeft, respect dat wij van hen verlangen voor ons werk, de dood die voor hen zo dichtbij is, en de Redding die er voor hen kan zijn. Zonder veel terug te zeggen werd ons verhaal aandachtig beluisterd, daarna een kort telefoontje dat ons werk met respect moet worden behandeld, want "waar kinderen een kans krijgen op een toekomst daar moesten die dealers van dat drugspunt vanaf blijven" snauwde hij door het mobieltje. Vanaf dat moment worden de werkers van het huis vriendelijk behandeld. En dat is het moeilijke van het werk, praten met drugsbazen om de situatie van kinderen te verbeteren, wat leven wij toch in een omgekeerde wereld! Straatleven Elke ochtend in het huis is er hetzelfde ritueel: het behandelen van wonden van kinderen, vaak toegebracht door politie of bandieten. Op een ochtend was het anders: "ome Nando, tante Elena, William(14) is gisteravond vermoord op het plein, politie in burger kwam, drukte hem op de grond en schoot tweemaal door zijn hoofd, hij lag in een plas bloed en de politie heeft hem meegenomen" riepen zij door elkaar heen. Elena heeft navraag gedaan in het algemeen lijkenhuis, maar Niets! Nu komt het wel vaker voor dat lichamen verbrand worden of begraven, en dat wij nooit meer iets vernemen. Maar wie komt er ineens een aantal weken later zomaar het huis binnenstappen? William! Hij vertelde ons dat de politie hem meenam in de auto om het karwei elders af te maken. Wonderbaarlijk genoeg was hij nog in leven. Op een gegeven moment toen de twee mannen in een bar iets dronken, kon hij ontsnappen. Gewond op straat werd hij door een auto opgepikt en naar het ziekenhuis gebracht. Één kogel is door de wang weer naar buiten gegaan, de andere kogel zit nog in zijn hoofd. Het ziekenhuis heeft hem na behandeling bij zijn moeder gebracht.Een dag later was hij weer op straat. Hij bleef nog twee dagen op straat maar was toch nog erg ziek. Andreia heeft hem naar een gezinsvervangend tehuis gebracht waar hij tot op de dag van vandaag is.

Jammer genoeg bleef onze maatschappelijk werkster van het huis niet bij ons werken. Pas na 4 pogingen met andere kandidaten hebben wij nu weer een vaste werker. Nadat wij weer iemand hadden aangenomen, vertelde zij in geuren en kleuren hoe geweldig het wel niet was om te mogen werken in een huis om kinderen een toekomst te geven! Maar na de eerste bedreigingen van de kinderen (hun manier van uitproberen) diende zij net zo enthousiast haar ontslag weer in. De afgelopen 3 maanden hebben 208 verschillende kinderen ons huis bezocht, 17 kinderen zijn momenteel van de straat.

"Als ik vrij kom, dan ga ik in huize Betânia wonen, OK!"


In mijn laatste brief schreef ik over Michel, de jongen die zich zeer moedig vrijwillig aangegeven had bij de politie. Hij zit nu in een jeugdgevangenis. Hij moet een straf van een jaar uitzitten. Andreia bezoekt hem regelmatig."Als ik vrij kom, dan ga ik in huize Betânia wonen, OK!", weet hij weer iedere keer met een brede glimlach te zeggen. Dat is een geweldige ontwikkeling, omdat straatkinderen vaak geen concrete toekomstplannen maken, maar vaak dromen die ver van de realiteit staan. Michel zet de eerste kleine stappen op een weg die binnen zijn bereik ligt.

Casa Bethânia
De bouw is klaar! De meubels zijn gekocht! Het ziet er prachtig uit! Op 20 september om 14.00 zal het huis officieel geopend worden, vele gasten zijn uitgenodigd, maar in het bijzonder zijn wij ongelofelijk blij dat bestuurslid Marco Kalverda aanwezig zal zijn! Juist hij, oud-leerling van het Marnix Gymnasium, de school die enthousiast actie heeft gevoerd om de bouw van Huize Betânia te financieren.

Het laatste schilderwerk In dit huis kunnen 12 kinderen voor 6 maanden opgevangen worden. Kinderen en jongeren tot en met 16 jaar die in Betânia in een resocialisatieproces komen voordat wij een definitieve plaats voor hen hebben gevonden. En wat zijn wij blij dat bijna tegelijkertijd het sportcomplex achter ons huis klaar is, want dat is natuurlijk een geweldige mogelijkheid om hen bezig te houden.

Er zijn al enkele kandidaten voor het nieuwe huis, alle kinderen hebben het erover, maar hoe graag zij ook willen, zij moeten ook echt het doorzettingsvermogen hebben om de straat te verlaten. Voorlopig zal er in dit huis ruimte zijn voor een aantal meisjes. Wij hebben de wens om ooit het huis aan de Rua da América te openen als huis voor straatmeisjes, maar dat moet wel financieel haalbaar zijn. De Gemeente Rio werkt niet helemaal mee zoals wij verwacht hadden (gemeenteraadsverkiezingen) zodat wij een extra beroep moesten doen op de Stichting 'Help mij Leven' om de maandelijkse lasten te betalen. Het is onze verwachting en gebed dan ook dat de gemeente een grotere bijdrage zal gaan leveren. Het team dat in het huis gaat werken komt al veel bijeen om te trainen, verder lopen allen stage bij Huis Nieuwe Hoop. Het team staat enthousiast klaar om te beginnen.

Tot slot
Wij hebben een geweldig terrein gekocht om het jongerenhuis te bouwen in Juiz de Fora. Het ligt, ongelofelijk maar waar, in het centrum van de stad op 5 minuten afstand van de universiteit waar zij gratis de middelbare school en de universiteit kunnen volgen. Een makelaar zocht mij op en vertelde dat in de oudste wijk van Juiz de Fora 'Granberry' een terrein te koop was (12 bij 40 meter). "Dat kan helemaal niet, die wijk is helemaal volgebouwd" antwoordde ik. Nou ligt het huis bovenaan de wijk, een prachtig uitzicht over de stad, maar ook dichtbij een begraafplaats."Dat is wel een nadeel" mopperde de makelaar. "Nou, als ik in Brazilië ergens geen last van heb, dan is het wel van de doden, de levenden die geven ons werk", was mijn antwoord. Drie dagen daarna sprak ik in een kerk in Juiz de Fora,en een ingenieur bood ons gratis zijn inspanningen aan. In september hopen wij met de bouw te beginnen, die vijf maanden zal duren. Het huis zal onderdak aan 14 tot 16 jongeren bieden, de meesten afkomstig van de boerderij, Zij zullen begeleid worden door een echtpaar dat ook in het huis zal wonen.

Beste vrienden, jullie merken wat een geweldig nieuws allemaal. Wij zijn jullie daarom ook zo dankbaar, want door jullie gebed en acties kan dit allemaal gedaan worden. Ik merk dat wij dit jaar ontzettend gezegend worden. Wij vragen jullie dan ook om hiermee door te gaan zodat wij met z’n allen het leed kunnen verzachten onder de kinderen in Brazilië. Wij wensen jullie Gods Rijke Zegen toe!!!

Ik eindig deze brief met jullie te danken voor alle inzet, enthousiasme, gebed en het medeleven dat jullie uitdragen naar het werk van REMER. Wij vragen jullie hiermee door te gaan, niet alleen financieel of materieel, maar vooral ook in gebed! Wij wensen jullie dan ook allen Gods Zegen toe!!

Met de allerliefste en vriendelijke groeten van ons allen in Brasil,
Oetsia, Moisés, Janine en Robert Smits