bericht uit Brazilië

Beste vrienden,

In de maanden november en december was ik in Nederland om op vele plaatsen te vertellen over het werk van REMER. Het was GEWELDIG om te zien en te horen hoeveel mensen zich inzetten voor de kinderen in extreme risicosituaties in Brazilië. Mensen, die met grote en kleine acties een verschil maken, zodat kinderen weer een echte kans hebben op een toekomst. Bemoedigd en ontzettend dankbaar voor al jullie enthousiasme, medeleven en inzet ben ik hier weer aan het werk en wil ik jullie graag de laatste nieuwtjes doorgeven.

Sparta - Rio de Janeiro
Begin januari was ik in Rio en toen ik langs de Morro da Providência reed, zag ik een groot bord dat gemaakt was door de Gemeente Rio. Snel zette ik de auto langs de weg. Ik las: Bouw van de Vila Olímpica (het grote sportcomplex) - duur van deze bouw: 8 maanden! Het gebied was omheind, vrachtwagens reden heen en weer. Ik stond even een traan weg te pinken. Na jaren van strijd, zoveel mensen die er niet in geloofden, zoveel tegenwerking, is de bouw nu definitief begonnen. Wat een vreugde!!!
Tachtig mensen uit de krottenwijk worden gekozen om te werken aan de bouw. Dit wordt geregeld door de wijkraad. De verantwoordelijke man hiervoor is iemand uit de Spartagelederen, dus ik versierde gelijk een baan voor Danilo die in het jongerenhuis in Rio woont.

"Ik stond even een traan weg te pinken. Na jaren van strijd, zoveel mensen die er niet in geloofden, zoveel tegenwerking, is de bouw nu definitief begonnen. Wat een vreugde!!!"

De bouw van Vila Olímpica is begonnen Voor de kinderen van de krottenwijk Providência was dit niet het enige feest, het hoogtepunt van het jaar is het vakantiekamp in de bergen van Rio. Kamp Clay heeft een groot zwembad, prachtige chalets, een voetbal- en volleybalveld, een recreatiezaal en prachtige natuur. Zestien jaar geleden ontmoette ik daar Janine en precies een jaar daarna ben ik daar met haar getrouwd! Nog vaak krijg ik te horen van de jongens uit de krottenwijk dat ze op die manier hebben geholpen met het koppelen van Janine en mij.
Op 7 januari gingen 135 kinderen in de leeftijd tot en met 11 jaar voor een week naar het kamp. In de week daarna gingen nog eens 140 jongeren in de leeftijd tot en met zestien jaar. En wat hebben zij zich geweldig vermaakt.
Een paar jaar geleden, toen ik door de wijk liep, zat er een jongen met een pistool op zijn schoot op een muur. Vroeger voetbalde hij bij Sparta. Nu was hij soldaat bij de drugsbende. We raakten aan de praat. Herinneringen kwamen boven, en toen hij over het kamp begon te vertellen, waar hij als kind twee maal was geweest, veranderde zijn gezicht en voor een enkel prachtig moment dwaalde hij af naar een onbezorgde tijd met zijn vrienden in de natuur. Ik heb hem nooit meer gezien. Maar dat is de indruk die het bij de kinderen achterlaat.... om nooit te vergeten!

Met het Metodisteninstituut waar de Spartaclub ligt, gaat het niet zo goed. Steeds meer zalen gaan dicht en dat is de reden dat Sparta er steeds meer zalen bij krijgt. Vorige week is de nieuwe kantine bij Sparta geopend, verder is er een recreatiezaal met tafelvoetbal en ping-pong, een judozaaltje, een fitnesszaaltje en een kantoor.

REMER - Rio de Janeiro

Straatwerk REMER - Rio de Janeiro
Tante Andreia "Tante Andreia, kijk wat de politie met ons heeft gedaan", riep de dertienjarige Osvaldo de om 23.00 uur aangekomen straatwerkers van REMER toe. De kinderen en pubers, die voor een grote bank dicht bij het plein Central leven, waren een uur voordat Crezio en Andreia met broodjes aankwamen omsingeld door verschillende agenten. Ze werden beschuldigd van diefstal en er werd minutenlang met knuppels op hen ingeslagen. Bloedend probeerden enkelen van hen te vluchten, maar ze werden hardhandig weer in de kring gegooid. Vele kinderen waren gewond en moesten behandeld worden. Behalve de schade aan hun lichaam, was de grootste schade emotioneel. Zij vinden het bijna normaal dat zij geslagen en gemarteld worden, dat hoort erbij en wie doet wat tegen de politie? Niet voor niets zijn de drugsdealers voor hen helden die de politie met geweren en granaten tegemoet treden. Zij zijn toch maar straatkinderen.......... Het valt niet mee om hen te vertellen dat zij schepselen van God zijn, en dat er wel mensen zijn die van hen houden.

Vitor is 10 jaar, hij komt uit een krottenwijk waar zijn vader en broer zijn vermoord. Zijn moeder is verslaafd aan cocaïne en heeft geen oog voor hem. Zijn twee jaar oudere broer moest de wijk ontvluchten uit angst voor wraak van de drugsbende. Samen leven zij nog maar enkele maanden op straat. Contact met deze twee jongens is heel erg moeilijk, omdat zij niemand vertrouwen. En daar ligt het werk van Crezio en Andreia, het creëren van een vertrouwensrelatie. Dit is niet gemakkelijk en duurt soms erg lang. En veel tijd is er vaak niet, omdat elke dag voor hen de laatste kan zijn. Sinds november zijn 4 straatkinderen met wie Crezio werkte, gestorven. Edinea liep onder invloed van drugs onder een bus. Crezio bezocht haar enkele weken lang iedere dag in het ziekenhuis, maar uiteindelijk bezweek zij toch onder haar verwondingen.

Casa Nova Esperança
Dominee Carlos heeft eind december afscheid genomen als coördinator van REMER-RIO, hij blijft ons helpen als vrijwilliger. Als opvolger hebben wij Sergio in dienst. Sergio is dertig jaar, leraar en hij studeert pedagogiek. Hij heeft vroeger al eens met succes als groepsleider bij REMER gewerkt. Sergio is de nieuwe coördinator van het werk in Rio De dag in het huis begint altijd met het behandelen van de gewonden, het vertellen van de verhalen over wat zij die nacht beleefd hebben. Vaak schokkende verhalen maar op een olijke manier verteld. En altijd blijkt maar weer: er woedt een stille oorlog in de krottenwijken, maar ook in de nachten op straat waar onze kinderen verkeren.

De kinderen douchen en ontbijten tot 10 uur. Daarna zijn tot 12 uur de verschillende activeiten zoals handenarbeid, sport en spel. Tekenen en kleuren is altijd erg populair, en het is niet vreemd dat een jongen van 16 jaar een tekening van een beer die hij ingekleurd heeft, vol trots aan iedereen vertoont. Wij hebben verschillende vrijwilligers, zoals een leraar die op een geweldige manier verhalen vertelt en een pastoraal werker die iedere week verschillende thema's bespreekt. Behalve de twee groepsleiders/sters is er ook een maatschappelijk werkster en een psychologe in het huis om met de kinderen te praten. Van 12.00 tot 12.30 wordt de krant doorgebladerd en met de kinderen over verschillende onderwerpen gepraat. De meeste aandacht geniet meestal hun favoriete volksclub Flamengo en het drugsgeweld. Om 12.30 is er de warme maaltijd.
Tussen 11.00 en 14.00 is het het drukst in het huis. Gemiddeld zijn er dan zo'n 25 kinderen. Prachtig om te zien is hoe er vaak geruild wordt, kip voor groente, groente voor bonen, enz... Na het eten gaat de televisie voor anderhalf uur aan, soms wordt er een videofilm gehuurd. Ondanks de regel van het huis dat zij niet mogen slapen, wordt er vaak stiekem een plekje gezocht om de ogen te sluiten. En wat valt het zwaar voor de werkers van het huis om aan het eind van de dag het huis te sluiten en onder de tafel een kind te vinden dat zo heerlijk rustig slaapt. Slapen in de wetenschap dat niemand je kwaad kan doen.

"Ik heb vaak verteld in Nederland dat van iedere 10 straatkinderen maar 2 of 3 kinderen het redden. Maar wij weten niet welke en daarom gaan wij voor allen."

Jongeren op het pleintje achter Casa Nova Esperança Ik heb vaak verteld in Nederland dat van iedere 10 straatkinderen maar 2 of 3 kinderen het redden. Maar wij weten niet welke en daarom gaan wij voor allen. Nou zijn er soms kinderen waarvan je denkt 'die redt het niet'. Michel is zo'n geval. Een slanke jongen van 14 jaar die in het huis altijd vriendelijk is. Op straat houdt hij zich constant bezig met overvallen en drugsgebruik. Schietgevechten en messteken heeft hij overleefd. Populair bij de ouderen op straat, omdat hij altijd voor iedereen geld in het laatje brengt. Iedere dag is het weer een wonder dat hij gezond en wel ons huis binnenstapt. Na meer dan een jaar bezoek aan huis Nieuwe Hoop heeft hij de stap genomen om naar een afkickcentrum te gaan, hij wil de straat voorgoed verlaten. We hadden voor hem een plaats geregeld. Nu blijkt dit ineens niet mogelijk, omdat hij gezocht wordt door de politie en hem een gevangenisstraf te wachten staat. Hij wil zich niet aangeven bij de politie, omdat hij weet dat de kindergevangenis hem alleen nog slechter maakt en hij daar veel vijanden heeft. Wat een geweldig dilemma voor deze jongen. Via een advocaat proberen wij uit te zoeken of er iets via de rechter geregeld kan worden.

Iedere woensdagmiddag komen verschillende straatwerken bij elkaar om over allerlei onderwerpen te praten, via deze netwerken (Rede Rio Criança en Rede Viva) kunnen wij bijvoorbeeld op meer rechtshulp rekenen. Van 15.00 tot 17.00 worden de werkers van het huis in groepjes verdeeld voor familie- en ziekenhuisbezoek.

Momenteel is het carnaval in volle gang, en omdat de grote promenade hier vlak bij het plein Central is, zijn alle kinderen de hele dag druk in de weer. Wat zal iedereen blij zijn als alle kinderen de gewelddadige dagen van het carnaval hebben overleefd.

Laatst klopte een jongen aan de deur, het was Felipe. Hij heeft twee jaar op straat gewoond, na begeleiding door onze maatschappelijk werkster woont hij weer thuis. Hij kwam even een praatje met Elena maken en trots vertellen dat hij voor de eerste keer op school zit: "Later wil ik rechter worden, dan ga ik jullie helpen".

Casa Bethânia
De verbouwing is begonnen Wij zijn druk bezig met het verkrijgen van toestemming voor de bouw van de tweede verdieping. Dit duurt langer dan normaal, omdat de straat onder monumentenzorg valt.
Wij hopen dit begin maart rond te krijgen. Wel zijn de bouwvakkers Celso en Elias (uit Pequeri) begonnen met de verbouwing van de benedenverdieping: de keuken en 2 badkamers worden geheel betegeld.

De vaste groep straatkinderen van huis Nieuwe Hoop kijkt met grote verwachting uit naar de openingsdatum, allemaal nemen zij zich voor dat zij daar gaan wonen, allemaal zullen zij geen drugs meer gebruiken, allemaal willen zij dan naar school gaan, en iedereen gelooft dat dan de zon weer volop zal schijnen...................

Jongerenhuis in Rio de Janeiro
Jefferson wacht nog steeds af of hij in dienst moet, tot die tijd werkt hij samen met Celso aan de verbouwing van Huize Bethânia, dat een straat verderop ligt dan het jongerenhuis.

Telma is deze maand verhuisd naar... Nederland. Zelfs naar Bleiswijk, waar zij in juli gaat trouwen met Paul van der Togt. Wij wensen nu dat jullie voor haar zorgen!!!

Franklin is een van de eerste jongens van REMER die de middelbare school heeft afgemaakt, hij zou graag Lichamelijke Opvoeding studeren aan de Universiteit, hij gelooft er helemaal in, en wie weet is er wel iemand die hem daarin financieel wil steunen. Momenteel heeft hij vakantie van zijn werk bij McDonalds, en rust hij heerlijk uit op de boerderij.

Wat betreft het werk van REMER-Sítio Shalom zal Paul van Rijn in zijn brief weer alles vertellen. Wel kan ik mededelen dat het algemeen kantoor begin januari in gebruik is genomen. Dit kantoortje waar Paulo en ik werken, ligt bij de ingang aan het meer, hier wordt alle administratie en Public Relations gedaan van REMER-Rio en de boerderij.

Ik wil u uit naam van alle kinderen, medewerkers en natuurlijk ons gezin ongelofelijk bedanken voor alle hulp, in welke vorm dan ook. Wij wensen jullie Gods Zegen toe.

Met de allervriendelijkste groeten,
Oetsia, Moisés, Janine en Robert Smits