De eerste twee maanden heb ik mij voornamelijk gericht op marketingcommunicatie activiteiten. Eind november heeft REMER heel wat aandacht getrokken van de bezoekers en bedrijven op de grootste beurs van Rio de Janeiro; de ‘Feira de Providência’. Door t-shirts met het logo van REMER te verloten, hebben geweldig veel mensen de stand van REMER bezocht en hebben we kunnen vertellen over het straatwerk, de huizen en de sítio. Vervolgens konden de bezoekers er thuis nog rustig van lezen in de nieuwe folder die we onder andere voor deze gelegenheid gemaakt hadden. De achterwand hadden we vol gehangen met foto’s van de gezichten van de kinderen. Bedrijven werden benaderd door ze een zelf gemaakt schilderijtje van de kinderen te overhandigen.
Ik was erg trots dat ik REMER mocht vertegenwoordigen, want wat de organisatie over de jaren heen heeft opgebouwd, is heel bijzonder. REMER helpt kinderen niet alleen met het stillen van de honger, of het verzorgen van de wonden opgelopen tijdens de gevaarlijke nachten op straat, maar REMER gaat zoveel verder. De kinderen krijgen liefde, veiligheid, een opleiding, professionele (psychologische) hulp, en een 'eigen' huis en dat zelfs totdat ze jongvolwassen zijn geworden. Dit biedt de kinderen een eerlijke kans op een goede toekomst.
Daarnaast heb ik in de keuken gewerkt en inmiddels draai ik er mijn hand niet meer voor om, om voor 70 man te koken. Ook werd ik ingezet om de kinderen te chaufferen van en naar school.
De kinderen, die allemaal de meest erge situaties doorleefd hebben, hebben mijn hart gestolen. Ze verdienen stuk voor stuk de persoonlijke aandacht en liefde die ik en alle andere medewerkers ze onder andere tijdens onze vele wandelingen, kampeeravontuur en gezellige kletspraatjes hebben gegeven. Ik heb veel bewondering voor de 'tantes' en 'ooms' zoals ze door de kinderen genoemd worden, in de huizen. Het is zeker geen eenvoudige taak, die 24 uur per dag de energie uit je sloopt.
Gelukkig mag het resultaat er zijn. Ik zag dit aan de kinderen die op de sítio arriveerden. De eerste twee dagen stil, op of in zichzelf, ongelukkig. En daarna leek het wel of ze een transformatie hadden ondergaan, zo snel ging dat! Ze lachen, spelen en stoeien weer en krijgen weer hoop.
Wat mij ook erg beroerd heeft, is het straatwerk in Rio, 's avonds en overdag. Ik had verwacht dat de straatkinderen afstandelijk zouden zijn, maar het tegendeel is waar. Dat jij aandacht aan ze geeft, vinden ze bijzonder. Ze vinden zichzelf namelijk niks waard. En dat zijn ze ook niet op straat.
Overdag bij een familiebezoek in een van de 'favelas' (krottenwijken), besefte ik pas voor het eerst dat de favela gewoon een stad is. Zo groot. En er in levende lijve rondlopen is dag en nacht verschil met het zien op tv. De geur van de stinkende rivier, de viezigheid, de benauwdheid van de kleine kamertjes, waar een heel gezin in woont Ik voelde mij opgelucht als ik er weer uit was. Kunt u zich voorstellen dat miljoenen mensen daar een leven lang wonen?
Dat doet mij beseffen dat ik zo blij mag zijn met wat ik heb. Klagen over onbenulligheden zit er niet meer bij. Hoe zou ik nu nog kunnen?
Kortom, REMER bedankt dat ik heb mogen bijdragen aan jullie grandioze werk en 'Help mij Leven' jullie bijdrage is 'vale a pena' (het dubbel en dwars waard)!
Angélique de Frel