Mijn belangrijkste taak was om lessen Engels en Nederlands te geven aan zowel de kinderen als de educadores. Vantevoren had ik mijn cursussen opgesteld en ik was heel benieuwd hoeveel leerlingen ik zou krijgen en hoe groot hun kennis van de talen al zou zijn. Bij aankomst bleek dat een vrij grote groep kinderen en educadores de lessen wilden volgen: 30 man voor Engels en 4 voor Nederlands. Wel werd ik vantevoren gewaarschuwd dat er waarschijnlijk heel wat zouden afvallen, aangezien dat bij veel cursussen de algemene tendens is. Janine, de coördinatrice voor het educatieve gedeelte, vertelde me dat de meeste kinderen concentratieproblemen hebben en dus besloten we een rooster op te stellen waarbij de kinderen werden ingedeeld in hele kleine groepjes van 2, maximaal 3 personen. Op die manier zou iedereen twee keer per week een uur les hebben.
In de eerste weken is er nog heel wat geschoven in dat rooster om mensen van hetzelfde niveau zoveel mogelijk samen te zetten. Ook bleek dat een aantal kinderen meer moeite had met leren dan anderen. Om hen op hun eigen tempo zoveel mogelijk te kunnen leren, heb ik aan deze kinderen privé-les gegeven.
De lessen zijn werkelijk heel erg goed verlopen: iedereen bleef enthousiast en uiteindelijk zijn er maar 6 mensen afgevallen, waarvan 5 volwassenen die door tijdgebrek niet meer naar de lessen konden komen. Vlak voor mijn vertrek heb ik dus vol trots aan 28 mensen een diploma mogen overhandigen en de kinderen glunderden stuk voor stuk bij ontvangst.
Naast het lesgeven vertaalde ik soms teksten voor Paul of Janine en hield ik twee keer per week een voorleesavond in een van de huizen. In de juli-vakantie heb ik samen met Luiz, de educador voor sport-/spelactiviteiten, twee weken een vakantieprogramma gedraaid, met uitstapjes naar speeltuintjes met de allerkleinsten, sporttoernooitjes voor de anderen en als hoogtepunt een bioscoopbezoek voor alle kinderen vanaf 10 jaar.
Het contact met iedereen op de Sítio was heel goed en ik heb dan ook met zowel de kinderen als de volwassenen ontzettend veel plezier beleefd.
Al met al is de tijd omgevlogen en ben ik met pijn in het hart maar vol goede herinneringen vertrokken. Maar ik weet zeker: Sítio Shalom is een plek waar ik absoluut nog terug zal komen!
Loes Hartman
Op 13 april 2004 ben ik naar Brazilië vertrokken om als vrijwilligster op de Sítio Shalom te gaan werken. Nu, 6 maanden later, kan ik terugkijken op een werkelijk fantastische tijd.
Bij de selectie en de voorbereidende gesprekken in Nederland was me een heel duidelijk beeld geschetst van het algemene reilen en zeilen op de woonboerderij en ik was vol enthousiasme om aan de slag te gaan.
Door mijn studie vertaler/tolk was de taal geen probleem en het contact met de kinderen en de educadores was dan ook snel gelegd.