Op Sítio Shalom had ik verschillende taken. Ten eerste verbleef ik 's avonds en 's nachts in het jongenspuberhuis. Hierdoor kon Nando, de vaste groepsleider van dit huis, 's avonds bij zijn familie zijn. In het woonhuis met de acht jongens was er altijd wel wat te beleven. Soms waren dat minder leuke dingen, maar vaak juist hele leuke. Ik herinner me nog vele avonden waarop de jongens bijvoorbeeld in de stromende regen buiten gingen staan dansen of het vele voetballen met de jongens. Aan de andere kant waren er ook dingen waar je minder vrolijk van wordt. Zoals de onvoldoendes op school, stelen in het dorp of onderlinge ruzies. Door in dit huis te verblijven heb ik geleerd hoe zwaar het werk van een groepsleider op de Sítio soms kan zijn.
Als chauffeur bracht ik de kinderen naar cursussen (muziek, computer) en naar psychologische theraprieën in de nabijgelegen stad. Ook bracht ik kinderen in de vakantie naar familie. Sommige kinderen konden naar familie toe wanneer dit mogelijk was om op deze manier de relatie met familie te behouden. Een aantal keren kon ik mijn ogen niet geloven bij het zien van de omstandigheden waar de kinderen van de Sítio vandaan komen. Kleine, vieze, stinkende krotten waar vaak alleen een gescheiden moeder woont. Moeder en kinderen slapen vaak in het enige bed in de woning. Vaak zijn het omstandigheden waarin kinderen absoluut niet kunnen opgroeien. Vaak zijn de kinderen heel jong al het huis uitgevlucht of -gestuurd. Ieder kind heeft zo zijn eigen verhaal en verleden. Door het bezoeken van deze families heb ik gemerkt hoe belangrijk het werk van REMER is, zeker als je de blije en gelukkige kinderen op de Sítio ziet spelen.
In Rio, tijdens mijn onderzoek, heb ik ook gezien hoe weinig goed werk er gebeurt voor de straatkinderen. Steun voor REMER is dan ook ontzettend belangrijk om meer kinderen uit deze verschrikkelijke situaties te kunnen halen.
Behalve mijn werk en studie heb ik ook nog de tijd gehad om wat van Brazilië te kunnen zien, onder andere de fantastische watervallen van Iquaçu. Mijn periode in Brazilië was dus heel geslaagd. En ik ben blij dat ik deze periode heb mogen meemaken. Voor mij zeker een periode om nooit te vergeten!
Pim van der Neut
Ik ben nu, eind mei, een maandje terug uit Brazilië. Daar ben ik vanaf september vorig jaar 8 maanden geweest. De eerste zes maanden heb ik als vrijwilliger op Sítio Shalom gewerkt en de laatste twee maanden heb ik besteed aan een onderzoek voor mijn studie onder hulporganisaties op het gebied van straatkinderen in Rio de Janeiro.